donderdag 4 juni 2015

Adoptie: het eeuwig onnatuurlijke wat van God zou zijn?

Een tijdje is het stil geweest op dit blog. Soms weet ik ook niet wat te schrijven. Issues aansnijden die ethisch zijn maar in de gereformeerde hoek als onacceptabel gezien worden maakt het soms lastig om je niet monddood te laten maken. Monddood om te spreken over datgene wat niet alleen over jezelf gaat. Maar wat ook gaat over vele met mij zowel nationaal als internationaal. Namelijk adoptie. Wat is het dat de beeldvorming, de maatschappij bepaald voor vele geadopteerden hoe zij hun adoptie moeten (ja bijna moeten) ervaren omdat je anders niet een succesvol geadopteerden lijkt te zijn. Maar wat is succesvol in de ogen van de maatschappij? Zijn dat die geadopteerden die volledige geassimileerd zijn aan deze samenleving. Waarin het gezin van oorsprong, je afkomst bijna geen wezenlijk onderdeel mag en kan zijn van je identiteit. Of ben je succesvol en geslaagd als je durft te erkennen waar je oorsprong ligt, van wie je afstamt en erkent dat er verliezen geleden zijn, ja enorme verliezen. Wat mij de afgelopen periode vooral trof is te merken dat juist binnen de gereformeerde hoek de beeldvorming zo ambivalent is. Ik weet dat het een pijnlijk punt is. Maar aangezien het voor veel geadopteerde ook een pijnlijk punt is om steeds weer te moeten opboksen tegen de beeldvorming. De beeldvorming waaraan een grote groep van de samenleving zich schuldig maakt. Schroom ik niet dit toch te benoemen. De afgelopen tijd ben ik geregeld geconfronteerd met opmerkingen als: "het is van God!", "je bent gered om te redden!", "adoptie is iets liefdevols!", "God kan je genezen!" en ga zo maar door.

Adoptie van God?
Is adoptie echt van God... een vraag die mij steeds vaker opdringt. Waarom zou ongewild kinderloosheid niet van God zijn en accepteren we dit niet als uit Zijn Hand gegeven. Is het ophalen van een kind en vervreemden van zijn eigen cultuur om je eigen verlangen te vervullen wel van God? Is het hebben van een kind niet een obsessie die zo ver gaat dat het langs de mazen van de wet gaat. Waar uit voortvloeit dat adoptie getolereerd word? Afgelopen tijden veel met adoptieouders onmoet en gesproken. Als dan naar voren komt wat er in adoptieland speelt hoor je vaak het antwoord: "daar wisten wij niets van af."  Kan je met de wetenschap dat over de body van het kind geld ja grof geld gemoeid gaat een kind adopteren en nog steeds beweren dat dit van God is?
Is God verantwoordelijk voor het lijden en de pijn die het afgestaan met zich mee brengt? Steeds minder begrijp ik dat stuk. Mijns inziens heeft dit mede te maken met de invulling die er aan adoptie is gegeven. Dit onder andere door de mensen die adopteren. Heeft God gewild dat de natuurlijke banden afgesneden worden? Het lijkt mij sterk. Waarom wordt er dan juist in de Bijbel gerefereerd aan de natuurlijke banden? Ja juist de geslachtsregisters, altijd wordt er verwezen naar de familie van oorsprong. Waarom is adoptie dan een oplossing? Bedoeld u voor al die kinderen die nog in een kindertehuis zitten? Hebt u zich daadwerkelijk verdiept in de situatie van deze kinderen? Weet u zeker dat dit kinderen zijn zonder ouders? Of..... gaan we gemakshalve  er maar uit? Helaas blijkt in de praktijk dat vele van deze kinderen nog wel degelijk ouders hebben of nog verwanten. Was u zich daar niet bewust van?
Is het niet uw plicht te verdiepen in wat er speelt in adoptieland? Of en het zou eerlijk zijn om dat ook te durven toegeven.... dat het wel makkelijk is om klakkeloos aan te nemen dat het goed en legitiem is. Hierbij hoef je dan ook niet de verantwoordelijkheid op je te nemen. De tijd om onze ogen te sluiten is voorbij. Het tijdperk dat volwassen geadopteerde betekenis geven aan adoptie is alreeds aangebroken.
En wilt u mij dan nog steeds doen geloven in het beeld dat adoptie van God is? Wie zegt tegen al de moeders waarvan hun kind afgenomen is (omdat westerse echtparen meer geld boden) dat God dit gewild had? Dat God hun niet in staat achtte hun kind op te voeden? Wie verteld tegen die geadopteerde dat God de natuurlijke banden bij hun niet gewild heeft? En dat ze als ze moeten voldoen aan de westerse maatschappij, ze volledig moesten assimileren met gevolg van verlies van identiteit.

Adoptie is iets liefdevols? Wat is liefde... liefde is het beste voor iemand anders, liefde is de andere hogere achten dan zichzelf. Is het dan liefde om je eigen verlangen voorop te laten staan ten koste van alles? Waarom zou je geen geld geven aan die moeder en vader in de landen om het land zelf de "problemen" op te laten lossen? Denken we werkelijk in deze westerse maatschappij superieur te zijn en het beter te kunnen dan hen die hun kind onder hun hart gedragen hebben? Wat een arrogantie. Dus God wilde kinderloosheid om een ander zijn kind af te nemen. Bewust noem ik het zo... want als het gaat om iets liefdevols om een goede toekomst voor het kind. Is dit dan juist niet om het kind te laten in het land van herkomst waar het hoort? Ga mij niet met allerlei argumenten overtuigen dat het hier beter is. Het is onzin om de geadopteerde te confronteren met wat er zogenaamd allemaal gewonnen lijkt te zijn zonder te kijken naar de verliezen. En geloof mij dat zijn er veel. Niet alleen bij de geadopteerde maar ook bij hen die hun hebben moeten laten gaan. Hadden ze een andere keuze? Wie draagt de verantwoordelijkheid voor al deze misstanden? Durven er handen in eigen boezems gestoken te worden in plaats van de verantwoordelijkheid hierbij naar God toe te schuiven? Het zou kerkelijk nederland en de maatschappij sieren om eerlijk te durven kijken naar het instandhouding van adoptie. Iets wat onder andere gebeurd door eigenbelang en geld gewin. Als je het mij vraagt  is hier niets van God bij.

Niemand hoeft de geadopteerde voor te houden wat hun waarheid mag zijn. Het is al te bizar dat dit jaar in jaar uit maar weer gebeurd. En zo gauw je bezig bent met adoptie, lijk je problemen te ondervinden. Of ben je veel met je adoptie bezig. Zeggen we dit ook over hen die rouwen om hun geliefde dat het nu wel eens tijd word dat het over is? Willen we zeggen dat adoptie een geweldig iets is? Ja ik kan er mee leven, en vele volwassen geadopteerde met mij die ik ken. Veel geadopteerden zijn veerkrachtig juist door wat ze hebben doorstaan. Een andere keus hebben zij niet. Maar dat heeft niets te maken met de goedbedoelde opmerking waarbij ten diepste het afkopen van schuldgevoelens speelt. Wie voelt zich verantwoordelijke voor hen die zichzelf zo verloren hebben dat het leven te zwaar werd om te dragen. Moest het offer zo groot zijn en de tol die zij betaalden zo hoog? Laat de tijd voorbij zijn dat een geadopteerde dient om een nationaal schuldgevoel te moeten afkopen door de ontzettend onbeleefde, kwetsende, ongepaste en impertinente opmerkingen en beeldvorming. Dit alles dienen zij naast hun verlies wat voor vele die tegen adoptie aankijken niet tastbaar, is steeds maar weer te incasseren.

Geadopteerde komen niet op deze wereld om gered te worden en te redden. Geadopteerde kwamen op deze wereld om bij hun ouders op te groeien. Laten we dat voor ogen houden. In plaats van de verantwoordelijkheid af te wentelen....

zondag 14 december 2014

Adoptie: een oer verlangen dat roept om gestild te worden.

Geheel onverwachts en binnen een paar dagen beslist hoop ik morgen vroeg terug te vliegen naar mijn thuisland. Naar het land waar mijn moeder woont, waar mijn hart ligt en waar een deel van mijzelf leeft.

Donderdag wist ik nog van niets, dan alleen dat ik diepe heimwee heb naar Sri Lanka, een oer verlangen dat roept om gestild te worden. Een diepe drang om verbonden te mogen zijn met haar die mij gedragen heeft. Zij die mij 9 maanden koesterde en ik weet dat ze nu opnieuw op mij wacht.
December voor mij een onmogelijke maand, de maand dat ik geboren werd. En mijn geboortedag die ik niet zou kunnen vieren met diegene waarmee ik dat graag mee zou willen. Ik spreek bewust over mijn geboortedag. Een verjaardag klinkt zo feestelijk. Maar op één of andere manier voelt deze dag nooit feestelijk...  zoals iemand die geadopteerd is zie: "die dag dat ik eigenlijk niet had mogen bestaan!"
Jarenlang heb ik mij op deze dag afgevraagd of er iemand aan de andere kant van de wereld aan mij zou denken. Vorig jaar heb ik samen met mijn familie deze dag voor het eerst mogen vieren.
En begin december verscheurde mij opnieuw de wetenschap dat we door zoveel onzichtbare grenzen gescheiden zijn. Kon ik maar even gewoon bij haar zijn, haar voelen, aanraken, ruiken en zien bewegen.
Mijn man zag dit alles gebeuren en heeft gezegd, jij gaat nu naar Sri Lanka, wat je ook aan bezwaren hebt. Ik heb vrij dus zorg voor de kinderen. En zo hebben we donderdag de knoop doorgehakt en hoop ik a.s. maandag de reis te maken naar mijn thuis. Daar waar een deel van mijzelf ligt. Daar waar mijn geschiedenis begon. Daar waar ik hoop om weer een klein stukje van haar en van mijzelf mee terug te nemen om de weg hier weer verder te bewandelen met hen waar aan ik mij hier verbonden voel. Ons gezin... en toch blijft blijkbaar steeds dat oer verlangen dat onomkeerbaar terug komt en roept om gestild te worden. Een diepe schreeuw die niet weg gaat...
Deze week zei iemand en dat is zo waar: "je gaat in de wetenschap dat je met meer pijn terug komt!"
Die pijn die je hebt omdat je meer opbouwt en je ziet wat je verloren hebt. En door het opbouwen je ervaart dat je weer van elkaar weg zult gaan. En tegelijkertijd bouwen we samen aan een toekomst met herinneringen. Maar het blijft steeds een verlies... De hoop om elkaar te kunnen bereiken in elkaars ziel.

Ik kreeg een ontzettend mooi gedicht, dat mij raakte tot diep in mijn hart:

MIJN MOEDER

Haar hartslag fluistert
de nooit gesproken woorden
onvoltooide tijd
...
en zolang ik haar niet dwing
kan ik opgaan in haar ziel
~
Hilbrand Westra, Tanka voor Chamila op weg naar haar moeder in Sri Lanka, 14 december 2014.

En zo hoop ik morgen totaal onverwachts te gaan. Ik mis mijn land, ik mis mijn moeder en bij tijden is het heerlijk om even de stekker er uit te trekken en te gaan... en tot rust te komen op die plek waar je oorsprong ligt.


 

vrijdag 12 december 2014

Adoptie: interview over zoektocht naar mijn moeder

 
Een lange tijd geleden ben ik na aanleiding van mijn blog benaderd voor een interview over mijn zoektocht naar mijn moeder. Deze week is het gepubliceerd. Uiteindelijk een mooi eindresultaat.
 
 
 



 
(bron: Vriendin nr. 50)

zondag 23 november 2014

Adoptie: Adoptie in de media


De afgelopen weken worden er zoveel gesprekken gevoerd over Adoptie. Dit is vooral tot stand gekomen door het programma: "met open armen." Op zich een goede ontwikkeling. Maar ik moet zeggen dat het best intensief is. Geadopteerden die voor het eerste een stem krijgen. Die aangeven dat het veel met ze doet. Dat pijn herleeft word en wonden opgehaald. Vandaag stond onderstaand artikel in de krant. Een aantal opvallende citaten haal ik hieruit. Citaten die mij opnieuw aan het denken zette. Ik zou zeggen lees maar mee en vorm een eigen mening.

Citaat: "De adoptieouders bepalen of zij aan het programma meewerken en dus of hun kinderen na een succesvolle adoptie in beeld komen" Huh succesvolle adoptie? Hoelang zijn deze kinderen al in Nederland??? Kan je dan al spreken over een succesvolle adoptie? Misschien een succesvolle procedure. Hiermee wordt opnieuw de plank gigantisch misgeslagen.

 
Het volgende wat erg opvallend is:

 ''Bij het tot stand komen van de betreffende uitzending van KRO Brandpunt hebben wij aangeboden dat de deelnemende ouders hiervoor worden geïnterviewd zodat de kijker een evenwichtig beeld zou krijgen. Dit werd afgewezen waardoor er bewust een eenzijdig beeld wordt geschetst."
 
KRO Brandpunt hoopt vanavond de andere kant van adoptie te belichten. Dit keer vanuit de geadopteerde om ook een geluid te laten horen.  Het initiatief van de documentaire bij Brandpunt ligt bij de volwassen geadopteerde.  Deze geadopteerden die overigens niet zijn uitgenodigd om mee te werken aan een evenwichtig beeld in een programma als met open armen.  Helaas een gemiste kans om de adoptiedriehoek in dialoog met elkaar te brengen. De vraag is opnieuw of media een goed en evenwichtig beeld neer kan en wil zetten over adoptie. De brug die geslagen moet worden kan mijns inziens niet via de media maar alleen in een oprecht en eerlijk dialoog.

Vanuit vergunninghouders kwam een reactie waarin het volgende citaat stond: "Zowel geadopteerden als adoptieouders hebben kenbaar gemaakt blij te zijn met de uitzendingen en de positieve wijze waarop het moment in beeld wordt gebracht dat deze adoptiegezinnen worden gevormd"

Dit brengt mij opnieuw bij een volgend punt, namelijk dat adoptieverenigingen/vergunninghouders ontzettend handelen vanuit eigen belangen dit zal vanavond ook in de uitzending van Brandpunt naar voren komen.

Onterechte informatie wordt er verstrekt. Want er zijn namelijk ook veel adoptieouders die "walgen" van het programma zoals met open armen. En daarnaast zijn er eveneens veel geadopteerden die dit programma verschrikkelijk vind. Waarom word er dan via adoptieverenigingen zoiets naar buiten gebracht? Hoe transparant en eerlijk ben je dan? En het word in stand gehouden doordat adoptieouders niet weten wat er achter de schermen gebeurd. Er is zoveel onwetendheid. En misschien wil je het ook wel niet weten omdat je dan ergens wel voelt dat je grenzen overgaat. En zo sussen we onszelf in slaap...
 
 
DE TELEGRAAF OVER RTL4 TV PROGRAMMA MET OPEN ARMEN- RTL4 REAGEERT GEËRGERD

 Zondag 23 november 2014 (16:50)

'Haal Met Open Armen per direct van de buis'

Het RTL-adoptieprogramma ‘Met Open Armen’, dat gepresenteerd wordt door Natasja Froger, schaadt de belangen van adoptiekinderen en moet onmiddellijk van de televisie verdwijnen.

Deze oproep doet United Adoptees International (UAI) naar aanleiding van een uitzending van KRO Brandpunt. De stichting behartigt de belangen van volwassen geadopteerden. Natasja Froger volgt in de realityserie ‘Met Open Armen’ stellen met een kinderwens die zijn aangewezen op adoptie. In het RTL 4-programma is te zien wat er allemaal bij komt kijken, tot groot ongenoegen van de adoptiewaakhond UAI.

"De adoptiekinderen zijn ongevraagd en onbedoeld lijdend voorwerp van emotie-tv voor commerciële doeleinden. Deze kinderen zijn hun anonimiteit kwijt", meent de voorzitter. Hij benadrukt dat adoptie een zeer complex en gevoelig proces is. "Zij moeten juist in de gelegenheid worden gesteld om dat proces in alle rust en stilte te doorlopen."

Privacy

Ook kinderrechtenorganisatie Defence for Children vindt dat het programma fundamentele rechten schendt. "De wijze waarop kinderen in beeld worden gebracht en met name het moment waarop, schendt het recht op privacy zoals neergelegd in het VN-Kinderrechtenverdrag en komt niet overeen met ethische richtlijnen zoals opgesteld door UNICEF voor kinderen in de media", aldus de directeur.

Volgens de Raad voor de Kinderbescherming is het primair de verantwoordelijkheid van de adoptieouders. "Het is aan hen om te bepalen of het verantwoord is".

Akkoord

RTL is niet te spreken over de kritiek. Woordvoerder Jaap Paulsen: ''Een soortgelijk format als onze show, inclusief beelden van de adoptiekinderen, is eerder gemaakt door exact dezelfde tv-producent en werd toen uitgezonden door de EO bij de NPO. Dat is deze critici toen kennelijk ontgaan. De adoptieouders bepalen of zij aan het programma meewerken en dus of hun kinderen na een succesvolle adoptie in beeld komen. Zij krijgen ‘hun’ uitzending ook vooraf te zien voor akkoord. Hun motivatie om mee te werken is dat zij graag een mooi document willen van het ontstaan van hun gezin of juist graag willen laten zien hoe een dergelijke procedure verloopt.''

Evenwichtig

''Bij het tot standkomen van de betreffende uitzending van KRO Brandpunt hebben wij aangeboden dat de deelnemende ouders hiervoor worden geïnterviewd zodat de kijker een evenwichtig beeld zou krijgen. Dit werd afgewezen waardoor er bewust een eenzijdig beeld wordt geschetst. We worden gedwongen te reageren op een persbericht van de KRO, nog voordat de uitzending te zien is. Kennelijk dus met 1 doel: hogere kijkcijfers", aldus Paulsen.

http://www.telegraaf.nl/prive/23364483/___Haal_programma_Froger_van_de_buis___.html

zaterdag 22 november 2014

Adoptie: Somewhere Between of te wel ergens tussen in een levenlang

Gisteravond was ik op de jubileumbijeenkomst van de stichting adoptie voorzieningen. Daar werd de film “Somewhere Between” vertoond. Deze film gaat over verschillende geadopteerden uit China die hun leven in Amerika opbouwen. Typerend voor de film was het proces van zoeken naar hun identiteit. Eerst zie je dat ze nog al oppervlakkig bezig zijn met hun roots, maar gaandeweg wordt hun proces intenser. Ik kreeg in het begin wel even een beetje kriebel gevoelens toen ik verschillende kreten hoorde in de zaal als kleine schattige chineesjes werden overgedragen aan de adoptieouders. Wat is het dat ik de pijn hoorde die in het gehuil doorklonk? Weg van de vertrouwde geur, stem en gerommel van het hart van degene die je 9 maanden onder je hart heeft gedragen. Een meisje wat een ziekte had werd ook geadopteerd op latere leeftijd. Dit meisje werd “overhandigd” aan haar adoptieouders en toen ze hoorde dat ze mee “mocht” (was er een andere keuze?) naar een ander land begon ze te huilen en zei ze: “Ik wil niet, ik wil hier blijven.” Heel schreinend... maar is deze stem niet ten diepste de stem die vertolkte wat een deel van de geadopteerden ervaren? Deze stem werd gesust en er werd gezegd: “Listen good to mom and dad and be sweet!”

Waarom brak er binnen in mij iets toen ik dit zag? Werd daar op dat moment de stem niet gestild om voorlopig niet meer gehoord te worden. Ook schreinend, een meisje wat uit het kindertehuis geadopteerd was (wat overigens een “goed excuus" voor veel mensen is voor adoptie) bleek toch wel degelijk biologisch ouders te hebben. Inderdaad wat ik aan wil geven, dit is de praktijk van adoptie. Papieren die niet kloppen. Procedures waar bepaalde partijen ten onrechte veel geld aan opstrijken. Een geluid wat ik gisteravond ook even hoorde was: "ik wil ook niet alles weten". Een eerlijk antwoord... maar tegelijkertijd schrijnend.
 

Weetje ik heb ook niet op alle vragen antwoorden. Maar ik weet wel dat we nooit onze ogen moeten sluiten voor de keerzijde. Wat ik typerend vond was dat er op deze avond maar 3 geadopteerde waren in een zaal van circa 75 mensen. Morgenavond komt er in Brandpunt een artikel over adoptie http://brandpunt.kro.nl/seizoenen/2014/afleveringen/23-11-2014/fragmenten/kind-op-bestelling

Een adoptieouder die de titel zag van de aflevering reageerde als volgt: “waarom moet adoptie altijd negatief benaderd worden?” Mijn tegenreactie: "Waarom moet er positief over gesproken worden? Is adoptie wel zo positief? Er mogen toch beide kanten belicht worden. Het blijft goed om echt te gaan kijken en luisteren naar wat adoptie in houd. En dit gaat in de toekomst steeds meer gebeuren. Ik begrijp wel dat deze titel dit oproept hoor. Maar dat is waarschijnlijk ook de reden dat een programma als met open aren door een deel van de geadopteerden zo slecht werd ontvangen. De adoptiedriehoek moet in gesprek blijven en komen en dat kan alleen door alle kanten te belichten en in een dialoog onder ogen te zien waar het om gaat". 
Gisteren stond het volgende artikel in de trouw: http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/3795215/2014/11/21/Adoptiemarkt-is-ontspoord-kinderhandel-is-de-praktijk.dhtml


 
Wat is toch die weerstand bij een bepaalde groep adoptieouders? Ik probeer dit oprecht te begrijpen. Opmerkingen als: “het lijkt wel of de mening van een kleine groep toongevend is” kan ik moeilijk plaatsen. Deze reactie kwam voort omdat volwassen geadopteerde een stem gaan krijgen. En betekenis gaan geven aan het adoptie. Maar geloof mij die groep is groter dan wat ze aangeven als een kleine groep. Wat ik gisteren wel weer typerend vond waarom zijn er op die avond juist adoptieouders die bewust bezig zijn met adoptie? Waar zijn de adoptieouders die je eigenlijk bewust wilt laten worden van waar het omgaat bij adoptie? Ik heb opnieuw adoptieouders ontmoet die echt hun best doen om hun adoptiekind goed te begeleiden en die niet hun ogen sluiten. Maar tegelijkertijd gaven die mensen ook aan, dat er adoptieouders zijn die het volgen van een VIA-cursus al “onzin” vinden. Maar realiseer je je dan niet dat je een kindje in je gezin krijgt dat extra en speciale zorg nodig heeft? Je kan dit niet vergelijken met biologische kinderen. Soms “irriteert” het mij wel eens dat ik als geadopteerden (en vele met mij) zo zorgvuldig hun woorden moeten afwegen om het gevestigde beeld bij sommige adoptieouders niet te bevestigen! Een citaat wat ik ook langs zag komen was het volgende: “Zucht, daar is de discussie weer... weet zeker dat er hier en daar verkeerde dingen gebeuren, maar ook heb ik echte schrijnende gevallen gezien (al dan niet indirect) van kinderen die weggelegd waren om te sterven en die uiteindelijk via een stichting toch een kans krijgen... er is ook in elk geval 1 stichting in Nigeria die de kinderen een echte kans op leven geeft ook die kinderen die echt niet geadopteerd kunnen worden. Ik word er soms zo moe van de highlight "kinderhandel" en wat dat dan met "onze" kinderen doet....”


En ik begrijp dat je zo’n reactie geeft. Maar tegelijkertijd waarom wordt er aan een discussie een goed of fout gekoppeld. Is het niet juist zo dat een tegenreactie gegeven wordt om serieus te nemen? Natuurlijk is er in het proces er naar toe veel veranderd. Maar het feit dat je afgestaan bent kan nooit en dan ook nooit volledig opgevuld worden door de adoptieouders. Als je op deze gronden adopteerd is de kans zo groot te mislukken. Een liefdevolle opvoeding door adoptieouders voorkomt niet dat kinderen gaan zoeken naar hun roots en voorkomt niet dat ze diepe wonden ervaren in hun leven.

Gisteravond hoorde ik het volgende van een adoptiemoeder: “waarom adopteren we uit China? Is dat soms ook niet omdat we weten dat de kans op hervinden van de biologisch ouders bijna onmogelijk is?” Een scherpe opmerking maar deze zette mij wel aan denken. Ik weet niet of dit waar is. Maar ik denk wel dat deze vraag ons terugleidt naar de oorsprong waarom een groot deel van de adoptieouders over gaan tot adoptie. Is dat niet ten diepste een opvulling van hun verlangen. En het gat dat ze zelf ervaren? Ik vind het moeilijk want ook nu weer blijkt dat er in China wel degelijke moeders en biologische familie's in beeld zijn. De corruptie die er door adoptieorganisaties plaatsvinden ook in Nederland mag niet langer in de beerput gestopt worden. En ik vind dat adoptieouders hieraan “medeplichtig” zijn dat deze praktijken in stand worden gehouden door hun ogen te sluiten en ondere een “humanitair” belang te adopteren. Als dan het Haags Adoptie Verdrag is opgesteld in het belang van de geadopteerden gaat er in veel gevallen toch iets mis. Ik weet dat dit scherp is wat ik zeg... en nee ik weet ook niet in elk geval wat een ander optie is. Maar als we kijken naar wat een adoptie kost, en we zouden het beste voor een kind willen, waarom geven we dat geld dan niet aan de biologische ouders zodat zij in hun omgeving voor hun kind kunnen zorgen? Of is dit een gewetensvraag... en sta je dan toch met lege handen? Zoals een deel van de geadopteerden hun leven lang met een leeg hart leven!




  

dinsdag 18 november 2014

Adoptie: Er was een..... Gastblog Sams Wondere Wereld

Dit keer geen blog van mijn hand maar van de hand van Samanthi van den Berg met haar toestemming plaats ik dit blog. Omdat het zo mooi verwoord is wil ik het jullie niet onthouden.


Er was eens....

Bladeren van de palmbomen bewogen zachtjes en zorgde voor een lichte bries. Erg verkoelend was het niet. Ook al was het nog vroeg in de morgen, de zon deed al flink haar best.
Met de palm van haar hand veegde ze haar tranen weg, zodat niemand haar verdriet zou zien. Haar buik trok weer samen en even stopte ze om de pijn te verwerken. Haar lichaam maakte zich klaar voor de geboorte van haar kindje. Om haar heen zag ze mensen die aan het werk gingen, ze maakten zich klaar voor een nieuwe dag. Een dag zoals elke andere, maar voor haar was dit een bijzondere dag. Ze voelde het al vanaf het moment dat ze wakker werd.
Na een lange weg kwam ze eindelijk aan bij het ziekenhuis. Een diepe zucht ontsnapte uit haar mond. Zweet druppeltjes rolden langs haar slaap naar beneden. Weer trok haar buik samen, maar nu duurde het langer en werd de pijn heftiger.

Een meisje, het is een meisje! Ik heb een meisje gebaard!

Kleine zwarte krullen dansten vrolijk op het hoofd van het kleine meisje. Diep donkere bruine kijkers keken haar aan. Haar kleine handje omsloot haar vinger stevig. Zachtjes aaide ze over het hoofdje van haar dochter. Een glimlach verscheen op haar vermoeide gezicht.
Ze rook zo lekker, ze was zo mooi en lief.
Maar haar blije gevoel werd overschaduwd door een diep verdriet. Ze wist dat ze dit meisje nooit zou zien opgroeien. Ze zou haar nooit zien lopen en nooit horen praten. Ze zou nooit voor haar kunnen zorgen.
Hoe moeilijk het ook was en hoeveel pijn het ook deed, ze wist dat ze haar af moest staan. Het meisje werd weg gehaald en op het moment dat ze van haar moeder gescheiden werd zette ze het op een huilen. Een geluid dat door merg en been ging.
Zonder dochter ging ze weer terug naar huis, het normale leven ging verder. Elke dag dacht ze aan haar. Die mooie bruine ogen en die schattige krulletjes verschenen ’s nachts in haar dromen, die eindigden in een nachtmerrie; het hartverscheurende gehuil van haar baby die ze niet bij zich mocht houden. Badend in het zweet werd ze wakker, tranen vloeiden rijkelijk en de pijn was bijna ondragelijk.
De dagen werden weken, de weken maanden en de maanden werden jaren.
Jaren van onzekerheid, vragen, pijn en stil verdriet. Nooit heeft ze één woord gezegd over haar kindje.
——————————————————————————————————-
Een man en een vrouw waren tot tranen geroerd toen zij hun dochtertje zagen. Eindelijk was ze daar! Na jaren van onzekerheid en wachten was hun dochter dan eindelijk daar.
Het meisje werd in de armen van haar moeder gelegd. Grote donkere kijkers staarden haar aan, dit was haar mama niet. Ze rook anders en zag er anders uit.
Luidkeels begon zij te huilen, maar haar mama kwam niet. Deze mama begon haar te troosten. Haar papa aaide over haar zachte krullen en zij iets wat zij niet begreep.
Ineens was ze daar, in een koud en vreemd land. Vreemde geluiden en geuren.
Met vreemde mensen en zonder haar mama.
Langzaam aan begon ze steeds meer te wennen, deze mama was nu haar mama en deze papa was nu haar papa. De angst dat ook zij er niet meer zouden zijn, werd minder, maar ging nooit weg.
Het meisje werd steeds groter en wende steeds meer aan haar nieuwe huis in haar nieuwe land. Al gauw leek ze te zijn vergeten wie de vrouw was in het andere, verre land.
Het meisje werd ouder en op een dag vertelden haar papa en mama dat zij ook nog een andere mama had, hier ver vandaan. Ze vroeg waarom zij dan niet voor haar zorgde en haar ouders vertelden haar dat zij dat niet kon. Ze had geen werk en dus ook geen geld om voor haar te zorgen.

Maar hield ze dan niet van mij?

Ze hield heel veel van jou, daarom wilde ze graag dat jij hier kwam wonen, bij ons. Zodat wij goed voor jou konden zorgen.

Het meisje ging weer verder met spelen en leek er vrede mee te hebben.
Steeds vaker kreeg ze op school vragen waarom zij bruin was en haar papa en mama wit. Telkens weer legde het meisje uit dat zij nog een andere mama had die niet voor haar kon zorgen en dat ze daarom hier was.
Hoe ouder ze werd hoe meer vragen zij had. Maar ze vroeg nooit iets, ze hield alles voor haar zelf. Bang dat haar ouders misschien niet meer van haar zouden houden, bang dat haar ouders haar misschien óók weg zouden geven.
In de puberteit werd het meisje boos, ze was boos op haar ouders, boos op haar ‘nieuwe’ familie, boos op school, boos op haar vrienden; boos op de hele wereld.
Waarom mocht ze niet bij haar moeder zijn? Waarom had haar moeder haar weg gegeven?
Was ze niet lief genoeg? Hield zij niet van haar?
Van wie had ze toch die bruine ogen? Van wie had ze haar krullende haar? Was haar moeder ook net zo klein? Zou ze nog een broertje of zusje hebben? Wie was zij nou eigenlijk?
Zou haar moeder nog wel aan haar denken?

Mama? Ben je me niet vergeten? Waarom ben je niet hier bij mij? Ik mis je zo erg mama!
Waarom mocht ik niet bij jou blijven? Mama, waar ben je nou?!


’s Nachts huilde zij zichzelf in slaap. Overdag zette ze een grote glimlach op of ze was boos. Er was geen tussen weg, zwart of wit; grijs bestond niet.
Niemand begreep haar, niemand kon haar troosten.
Waarom was ze niet gewoon blij en dankbaar? Ze had het hier toch goed? Ze kon leren, had vrienden en vriendinnen en lieve ouders.
Hoe ouder ze werd hoe moeilijker het werd en hoe minder mensen haar begrepen. Onzekerheid over haar persoonlijkheid werden groter, als vrienden haar niet begrepen, zij het gevoel had dat ze buiten gesloten werd of als er niet tegen haar gepraat werd, maakten dat ze mensen steeds meer van zich af begon te duwen. Het was een spel van aantrekken en afstoten. En steeds als mensen haar in de steek lieten, werd haar gevoel van afwijzing weer bewezen. Haar gedachte was simpel;
Mijn moeder moest mij niet, dus waarom zou een ander mij wel aardig vinden?
Elke keer weer als mensen vroegen naar haar adoptie kwamen de vragen weer. Alsof het haar niks deed, zonder gevoel stootte ze weer het hele verhaaltje op. Zonder emotie vertelde zij wat iedereen wilde horen. Een weerwoord geven op het ‘dankbaarheid’ verhaaltje deed zij niet meer. Het had geen zin, ze wilden toch niet luisteren.
Maar diep van binnen vocht zij nog steeds met haar gevoelens. Een strijd met het houden van haar ouders en haar biologische moeder. Vragen stellen was moeilijk, bang om haar ouders pijn te doen. Toch was er die drang, die bijna dierlijke drang, de nieuwsgierigheid naar haar roots. Telkens als ze vragen had, werden die overschaduwd door een schuld gevoel. Elke traan die haar oog verliet, ging gepaard met dat schuld gevoel.
Na jaren probeerde zij haar adoptie een plekje te geven en kwam haar leven in een wat rustiger vaarwater. Zij ontmoette een partner en na een paar jaar was zij zelf in verwachting van een mooi wondertje. Op momenten dacht zij dan aan haar eigen moeder, hoe was het voor haar om zwanger te zijn? Een stortvloed van vragen overviel haar.
Een eerste bezoek aan de verloskundige was iets wat voor vele spannend en leuk was, maar voor haar ook moeilijk. De vraag naar erfelijke ziektes in de familie scheurde de wond weer open. Over op de dagelijkse gang van zaken, maar uit haar hart sijpelde nog dagen bloed.
Het kindje werd te vroeg, maar gezond en wel geboren. Weer kwamen er allerlei vragen naar boven. Maar ze zei niks, tegen niemand. In stilte praatte soms tegen haar kindje en vertelde alles wat zij dacht en voelde en hoe moeilijk zij het vond dat zij dit alles niet kon delen met haar moeder.
Opmerkingen over hoe erg het kindje leek op de vader waren pijnlijk en maakten haar boos. Het enige stukje haar, de enige bloedband die zij had en voelde werd haar afgenomen. In niks was te merken dat familie en vrienden begrepen hoe moeilijk deze opmerkingen voor haar waren. Niemand scheen te begrijpen waarom zij zo boos werd als dat soort opmerkingen gemaakt werden. Maar ook niemand nam de moeite om te vragen waarom zij boos werd. Of wat er schuilde achter die boosheid.
Het meisje met de krullen, is nu een volwassen vrouw met een eigen gezin. Ogenschijnlijk gelukkig, maar het onbegrip, verdriet en de vragen zijn elke dag weer een gevecht…

Voor vele lijkt het een mooi sprookje, een kindje adopteren uit een ver land. Het een goed leven geven, veel liefde en zorgen dat het aan niets ontbreekt.
Maar niemand lijkt te beseffen hoe moeilijk dit is voor de biologische moeder of het kind zelf. Vele willen alleen zien hoe goed de adoptieouders het doen en hoe groot hun hart geweest moet zijn om zo een stap te zetten.
Denk ook eens aan het adoptiekind en alle dingen die het voor hen met zich mee brengt. Het stille verdriet dat zij vaak voelen, geef ze een stem en wees een luisterend oor.

 
Auteur: Samanthi van den Berg)
 
 

zondag 9 november 2014

Adoptie: wat ik zag en ondervond...leven in het teken van adoptie


De afgelopen weken leken wel in het teken van adoptie te staan. Een nieuw programma: “met open armen” waarin wensouders gevolgd worden in hun adoptieproces laat op social media een bom los barsten. Hoe kan je een gevoelig etisch kwestie als adoptie gebruiken als amusement. Dit is ontoelaatbaar. Het jammere van dit programma was ook nog eens dat het ontzettend eenzijdig belicht werd. Het draaide behoorlijk om de wensouders. Dit riep bij een deel van de geadopteerden een ontzettend wrang gevoel op, zo ook bij mij. Want waar gaat het bij adoptie eigenlijk om? Toch om het belang van het kind? En niet om wat voor proces de wensouders doorlopen hebben? Ooit gerealiseerd dat zo’n schattig bruin of wit gekleurd kindje gedragen is onder het hart van een moeder? Een moeder die met pijn in haar hart haar zwangerschap moest voldragen omdat ze wist dat er geen toekomst was voor haar en haar kind? Op het moment dat de handen van de wensouders gevuld werden was daar aan de andere kant van de wereld een moeder waar het hart verscheurd van werd. En dan worden in het programma kinderen op het meest kwetsbaarste moment in beeld gebracht. Kan dit overigens volgens de wet op privacy? Het enige wat op mijn netvlies gebrandt staat was de angstige blik in de ogen van deze kinderen. En dan werd er naar drie maanden gezegd dat het erg goed gaat met de kinderen... Ik begreep er niets van. Goed gaan is toch niet hetzelfde als al het woord “pindakaas” uitspreken? Dat dit programma tegelijkertijd gezorgd heeft dat het gesprek over adoptie onder geadopteerden, wensouders en afstandsmoeders op gang gebracht is vind ik een positief iets. De afgelopen weken heb ik met veel geadopteerde, wensouders en met afstandsmoeders gesproken. Confronterende, pittige en open gesprekken. Als je mij kent weet je dat ik niet weg zal lopen voor een goed en stevig gesprek. Maar tegelijkertijd kwam ik er ook achter dat er zowel onder geadopteerden en onder wensouders nog veel onduidelijkheid is over adoptie. Ook een aantal geadopteerden lijken het in hun zoektocht lastig te vinden dat we niet allemaal hetzelfde ervaren. Terwijl het worstelen met je adoptie niet per defintie wil zeggen dat je adoptieouders het niet goed hebben gedaan of dat je een slechte jeugd hebt gehad. De enorme loyaliteit die er kan zijn naar de adoptieouders kan soms ook killing zijn voor het daadwerkelijk durven voelen en erkennen van je eigen identiteit. Dit is niet bij iedereen het geval ik zeg dit bewust omdat ik niemand wil insluiten of uitsluiten. Tegelijkertijd heb ik mij meer verdiept in adoptie. Ik ben boeken gaan lezen, heb een gesprek gehad met René van Hoksbergen (emiritus hoogleraar adoptie), wat overigens voor mij zelf ook heel verhelderend en genezend was. Daarnaast heb ik via de stichting UAI, SIG en adoptie.nl verschillende stukken gelezen en aangehoord. Vooral via de UAI is mij meer duidelijk geworden over adoptie. Ik ben geschokt door wat er binnen dit wereldje afspeelt. Later misschien daar meer over. Maar ook buiten dat is het blijkbaar zo dat er voor een bepaalde groep geadopteerde nog zoveel lading ligt om te durven delen wat ze voelen. Mij realiserend dat ik jarenlang zo’n iemand was. Ik dacht dat mijn gevoelens er niet mochten zijn, dat wat ik voelde niet klopte. Maar nu weet ik meer en nu denk ik anders. Het blijft toch een rare situatie even heel plastisch bekeken. Wensouders willen een baby, gaan naar een ver land (moeten veel geld betalen) halen kind op en vervolgens word het kindje onthaalt op schiphol met Nederlandse vreugde. Ik hoop zo dat al die kindjes die ooit zijn aangekomen op Schiphol, als volwassen geadopteerden niet hoeven te ervaren dat ze Nederlands moesten zijn omdat dit van hun verwacht werd. Je bent namelijk geen Nederlander als je vanuit het buitenland bent geadopteerd. Je bent een kind van en met twee culturen. Je hebt je genen, je aard van iemand anders. Het kan zo verhelderend zijn als je je dat realiseert. Adoptie is voor mij niet het toverwoord, adoptie betekende voor mij een gevecht waarvan ik jaren niet de inhoud begreep. Een tropisch vruchtenboom werd ontworteld, en gepland in een eikengrond en er werd steeds maar gezegd, jij bent een eikenboom, je bent een eikenboom. Adoptie, een levenslang proces waarmee je je in elke fase van je leven weer opnieuw verbind. En ook de daarbij horende clice’s van: “ja maar anders had je het niet zo goed gehad toch?” Oh is dat zo? Wat is beter? Of: "ja maar je hebt nu toch een leuke man en kinderen daar moet je wel dankbaar voor zijn?" Huh wie zegt dat ik niet dankbaar ben en waarom zou ik in mijn leven dankbaarder moeten zijn dan ieder ander mens? Soms denk ik wel eens stiekem: "joh je mag ook wel dankbaar zijn dat ik jullie leven ben komen verreikken hoor;-)"  oh ja ook nog een leuk citaat notabene van een wensouder: "ik merk dat adoptie je wel veel bezig houd!" Ja hahaha als ik niet was geadopteerd had ik al deze vragen niet gehad, mijn adoptie is een wezenlijk onderdeel van mijn leven dus dat is niet gek toch? Maar jullie begrijpen met mij wel dat zulke opmerkingen nooit de lading kunnen dekken van de diepte die er schuil gaat achter, adoptie of te wel: ontworteling, verdriet, afstand doen etc. Etc. Door mijn adoptie ben ik als mens geworden wie ik nu ben. Aan de ene kant is adoptie in mijn geval iets van alleen maar verliezers. Ik heb geen plek meer waar ik kind kan zijn, maar aan de andere kant heeft het mij gevormd tot wie ik nu ben. Soms voel ik mij een grote “lozer” en lijkt het of ik met lege handen sta. Dit kan bij tijden zo voelen, maar toch heeft mij gesterkt. Adoptie soms ervaar ik het als mijn grootste geluk en bij tijden blijft het mijn grootste demoon.

zondag 19 oktober 2014

Adoptie : Gezocht, gevonden, verdoofd, beroofd, verbonden, gelovend, vertrouwend, perspectief

Na een lange tijd van afwezigheid toch maar weer de stoute schoenen aangetrokken om te bloggen. Het feit dat er lange tijd geen imput van mijn kant is gekomen wil niet zeggen dat ik/we stil hebben gezeten. Wel stil gestaan in de positieve zin van het woord wat overigens best wel eens nare gevoelens opriep maar dat wil niet zeggen dat dit toch niet weer positief is ;-) Wat eindigde met onze rootsreis met de enorme impact op mijn eigen leven en daardoor ook op ons gezin heeft plaats gemaakt voor een nieuwe visie, nieuwe uitgangspunten en (her) ontdekken van wie ik zelf ben. Een heel heftig proces, maar tegelijkertijd niet iets waar ik voor weg wil en heb willen lopen. Ik ben er nog steeds van overtuigd hoe diep de weg kan zijn je er altijd sterker uit komt. Dat het je leven verreikt, je met een nieuwe visie laat kijken maar vooral je heel dicht bij jezelf brengt. Een aantal mensen hebben in dit proces met ons meegelopen. Mensen die we verloren zijn, mensen die we gevonden hebben en hervonden hebben. En wat het meeste belangrijkste is geweest en nog is, te weten wie je mag zijn als persoon naar je gezin door de identiteit die je in God mag hebben. En misschien dekt dat hele woordje wel de lading.

                                                                                                              

Identiteit, want hoe groot is mijn zoektocht geweest na de ontmoeting in Sri Lanka met mijn roots... de zoektocht naar wie ben ik dan in dit hele verhaal. Wie mag ik zijn, hoe ben ik gevormd en wie wil ik nu zijn? Een ontzettend heftige zoektocht een periode van diepe rouwgevoelens, ontgoocheling en nog steeds bij tijden. Maar tegelijkertijd een geweldige bodem waarop nieuwe stukjes ontdekt mochten worden. Dwars door de pijn de intense onzekerheid die ik bij tijden heb ervaren, kan ik ook met trots zeggen als gezin zijn we er zo veel sterker uitgekomen. Zoals het leven dynamisch is, is rouw en lijden ook dynamisch. Bij tijden kan het ons lam slaan maar tegelijkertijd dank ik God ook voor de veerkracht en flexibiliteit die Hij aan ons mensen heeft gegeven. Die momenten dat ik letterlijk dacht dat ik geen grond meer had om op te staan dat de bodem van wie ik was totaal verdwenen leek, was Hij er die mij liet zien, jouw identiteit ligt vast in Mij. Ik heb jouw gewild, Ik wist dat je deze weg zou gaan. Maar Ik beloof je ook een Toekomst. En dat heef Hij gedaan. En doet Hij iedere dag weer. Met dankbaarheid kijk ik naar onze kinderen waarin we al mogen zien dat God ook een zaadje plant. De puurheid waarin ze in het leven staan ook zij hebben het pittig gehad, maar wat was de overtuiging van binnen ook diep dat God juist ook voor hun zou zorgen omdat het niet alleen onze kinderen zijn maar des te meer Zijn Kinderen. Wat heeft die wetenschap een diepe wortel gekregen juist door de afgelopen periode heen. En wat zijn deze parels voor mij persoonlijk juist een genezing. De tijd wordt steeds meer rijp dat ik durf te delen wat ik voelde, te mogen zijn in kwetsbaar en tegelijkertijd in kracht. Ja mijn adoptie heeft enorm diepe sporen achter gelaten zoveel meer dan ik ooit en ooit heb kunnen beseffen. En meer en meer is mijn visie over adoptie veranderd en gevormd. Een visie die bij sommige mensen ongetwijfeld tegen de borst zal stuiten. Maar tegelijkertijd een visie waarvan ik van mening ben dat deze gehoord mag gaan worden. Niet om te veroordelen maar om eerlijk een beeld neer te zetten. Of om beter gezegd meerder kanten te belichten. Ooit ga ik hier meer over bloggen als de tijd daar voor mij rijp voor zal zijn. De tijd die een deel van de wonden zal helen. Maar ook een tijd waarin voor mij een proces van diepe rouw en verlorenheid aan verbonden is. En tegelijkertijd een periode van verbinding, verbinding met het verlies dat je lijdt. Maar ook de intense momenten van zegen die we mogen ervaren in ons gezin. De momenten dat je de puurheid van je kinderen mag zien en ze mag vertellen over wie de Heere Jezus is. Je ze simpel weg zo jong als ze zijn hun hoort zeggen dat ze van de Heere Jezus houden. En dat ik mij meer en meer besef dat de positieve keerzijde van mijn adoptie is dat het een verschil mag maken voor de volgende generatie. Mijn familie leven als boeddhisten onze kinderen als Koningskinderen. Wat een wezenlijk verschil...

Ik mis je
Want wie jij was zal nooit meer bestaan
Gevonden om verloren te gaan
Ik mis je omdat ik je niet gevonden heb.
Je leeft en toch ben je gestorven...
Een leegte vol pijn en verdriet
Gescheiden, verloren en voor altijd kwijt
Mijn moeder en toch ook weer niet
Er rest een leegte, pijn en verdriet
Een muur van emotie en onwaarheden belemmerd mijn zicht
Wie ben je, waar ben je?
Een stukje van jou en van mij is verloren gegaan
Onherstelbaar beschadigd
Gebonden door het verleden
Ik moet je laten gaan
Mijn mama in mijn dromen hunker ik naar jou
Maar ik leef toch zonder jou
Want toen jij mij liet gaan,
Stierf daarmee jijzelf...
Ik heb je en ben je kwijt
Je dochter en ook weer niet
Gescheiden door pijn en verdriet, emotie, cultuur en zoveel onzichtbare grenzen.
Mijn mama en toch kan je dat niet zijn..
ik mis je en toch hou ik van jou...
Wij delen een geheim dat hebben wij gemeen de pijn het gat dat adoptie heet
En beide leveren wij een strijd
Om de pijn te dragen van het onvervulde
De onmacht om niet verbonden te zijn
De lichtjes gedoofd in je ogen
Geheimen vol eenzaamheid
Gevonden, verloren
Verbonden, gescheiden...
En toch hoor ik bij jou..
Mama ik mis je en krijg je nooit meer terug.....
Maar toch hou ik van jou!
 
(made by Champie)



zondag 8 december 2013

Bijna...op reis

Het is vandaag zondag, de laatste zondag in Nederland. Het komt steeds dichter bij. Over 5 dagen stappen we in het vliegtuig om het grote avontuur te beginnen.
De kinderen kijken er heel erg naar uit. Aan de hand van een adventskalender met chocolaatjes zijn we aan het aftellen gegaan. En nu zitten er nog maar 6 chocolaatjes in. Als je onze oudste vraagt wat wij gaan doen beginnen zijn ogen te stralen en zegt hij: "Naar Oma!" en vervolgens zegt hij: " Ik ga Oma heel veel kusjes geven" De schat! We zijn ontzettend trots op hun hoe flexibel ze zijn en hoe ze met alles omgaan. Het is voor hun natuurlijk ook heel erg spannend. Vanmorgen werd er in de kerk gebeden voor ons. Ook heel speciaal om juist op die manier gemeente te mogen zijn. We ervaren ook wel echt dat we deze reis niet alleen hoeven te doen. Soms kan het je ineens zo aanvliegen tenminste mij ;-) hoe vaak ik al niet tegen Michel heb gezegd kunnen wij niet de eerste ontmoeting overslaan en gelijk een koffie gaan drinken ;-) Gelukkig kunnen we er heel goed samen over praten. En helpt Michel mij iedere keer om het in het juiste perspectief te zien. De ene keer met een serieuze noot en de andere keer met humor! De laatste maanden hebben we vaak tegen elkaar gezegd het afgelopen jaar is er veel gebeurd maar het heeft ons als gezin en in ons huwelijk zo enorm veel gegeven. Het mooiste cadeau wat we hebben gekregen is elkaar. Wij ervaren dat beide enorm als zegen en weten als geen ander dat dit zeker niet vanzelfsprekend is. Gisteravond zei Michel nog heel treffend: "Liefde is een keuze, niet altijd voel je het maar als je kiest om elkaar lief te hebben dan komt de rest vanzelf" Mooi, een keuze om lief te hebben is ook een keuze om jezelf los te laten. Dit betekent niet dat je jezelf volledig kwijt raakt maar wel dat durft jezelf over te geven aan die ander.
Zo mogen wij ook ervaren dat God echt altijd weet wat wij nodig hebben. Bijna.... met het oog op God gericht gaan we stap voor stap dit avontuur aan. Dwars door alle emoties die er zeker zullen zijn weten we dat we elkaar hebben maar vooral dat we onze God mogen hebben die steeds bij ons is.
Mochten jullie ons willen volgen meld je dan aan voor onze mailinglijst op: http://opzoeknaaronzerootsthekwakkiesinsrilanka.waarbenjij.nu/

zondag 3 november 2013

DNA-test (part two)

Zoals in een eerder blog aangegeven hebben we een DNA test gedaan. Donderdag 31 oktober op Michel zijn verjaardag kregen we de uitslag binnen. Margreet was erbij en dat was maar goed ook ;-) Ik wist niet dat ik het stiekem toch nog wel spannend zou vinden. Ingelogd op de site en toen werd het rapport gedownload. Pfffff... eerst allerlei getallen en cijfertjes. En het was in het Engels. En het enige wat ik zag staan waren de woorden, "can not be  excluded" en het gekke was dat ik dacht huh can not, hoe vaag.... dus snel google translate er over heen. Maar nog niet echt heel duidelijk. Ik verwachte de woorden te lezen in de trant uit onderzoek is onomstotelijk vast komen te staan dat....... Nee dus dat stond er niet. Toch maar even gebeld wat er nu precies werd bedoeld. Ik moet zeggen dat het een soort mix was van allerlei gevoelens en gedachten. Je denk huh hoe kan dit nou en tegelijkertijd denk je het kan toch niet. Gelukkig duurde het niet lang voor het telefoontje kwam. En de meneer aan de andere kant van de lijn vertelde dat de test word gedaan op basis van uitsluiting (vandaar excluded) Op het moment dat uitgesloten is dat het niet zo is dat ze niet je biologisch moeder is dan gaan ze kijken naar welke merkers er overeen komen.
 
Met andere woorden: "JA ZE IS MIJN MOEDER;-)" en 15 van de 15 merkers waren hetzelfde getest. Dus hoe duidelijk wil ik het hebben vandaar dat we waarschijnlijk ook zoveel overeenkomsten hebben met elkaar.
Daarna via Lucien aan mijn moeder laten weten dat de uitslag positief was. Wel bijzonder om te horen dat ze het zelfde als mij heeft gedacht. We hadden allebei zoiets van het kan haast niet dat de test niet een goede uitslag zou hebben. Maar beiden hadden we toch de "angst" stel dat het niet zo zou zijn en dan. Maar gelukkig iedereen happy!!!
 
 
En nu op naar de laatste weken voor onze reis en we hopen als gezin in alle rust.
 
 

donderdag 3 oktober 2013

Adoptie: nogmaals in een ander daglicht

Toch weer een blog over adoptie, het blijft mij bezighouden en facineren. Waarom? Nou ja omdat ik niet meer zo zeker weet of adoptie wel zo goed is. Meer en meer als ik luister naar de verhalen van een geadopteerde komt er na 25 jaar een verhaal van herkenning. En natuurlijk zijn er ook adopties waar het wel goed uitpakt en waarin kinderen het anders ervaren.

Toch vraag ik mij af of adoptie een goede daad is. En meer ook wat de redenen zijn om over te gaan tot adoptie. De veel voorkomende reden is omdat een ouderpaar geen kinderen kan krijgen. En gelukkig weet ik daar niet over mee te praten omdat we gezegend zijn met 2 prachtig kinderen. Maar dan rest mij toch de vraag, is een kind adopteren niet het vervullen van je eigen verlangen? En natuurlijk sussen we ons gedachten door te zeggen dat het vanuit humaan oogpunt geweldig is dat het kind een toekomst krijgt. Maar is dat zo? Want ontneem je het kind ook niet direct iets? Natuurlijk zijn er situaties waarin de omstandigheden van het kind schreinend zijn. Maar stel dat je het beste voor het kindje wilt vanuit humaniteit dan zou je er dus ook voor kunnen kiezen een moeder financieel te ondersteunen om haar kind op te laten groeien dicht bij haar hart? Of is dat een gewetensvraag?

Recent sprak ik iemand waarbij de vraag naar voren kwam waarom adopteren deze mensen dan?
Zijn antwoord was: "Omdat ze graag een kindje wilden" toch word ik daar wel een beetje moedeloos van. Wat de andere vraag is: "wat wil het kind?" en ik denk dat iedere kind het liefste wil opgroeien bij bloedverwanten. En als je geadopteerd bent weet je niet wat dat is. En neem je genoegen met dat wat je hier hebt. En ik geloof inderdaad dat er kinderen zijn waar het goed gaat. Maar ik geloof ook dat er een groot taboe ligt op adoptie die niet zo geslaagd zijn. Wat de reactie's die dan komen zijn: "Ja, maar anders was er geen toekomst" Maar wat is toekomst? Is toekomst ondergebracht worden bij mensen waar je op geen enkele manier aan verwant bent?
 
Of is toekomst leven bij diegene die je onder haar hart heeft gedragen? Een pasklaar antwoord heb ik niet. Toch stuit het mij wel steeds meer tegen de borst, als ik merk dat buitenstaanders naar adoptie kijken alsof de adoptie ouders een goede daad verrichten. Maar is het niet veel meer anders om ook al kan het kind nog niet beslissen? Want het kind vervult een leegte.... Heftig?! Ja, heftig.
Moeten we het dan afdoen als het mag er niet zijn?

Nee, dat doet niemand recht. Ben je ondankbaar als je zo naar adoptie kijkt? Nee absoluut niet, daarom het volgende gedichtje dat ik op internet tegen kwam:

Het niet weten is het ergste,
maakt een onvervulbaar gat.
Rouwen helpt niet bij dit verlies,
Je weet niet wat je hebt verloren.
Dankbaarheid mist zijn doel,
je weet niet waarvan je bent gered.
rest slechts een leegte dat adoptie heet.
(bron: geadopteerden.nl)


 Wat is thuis komen?

zondag 22 september 2013

For Sure, DNA-test

We zitten al voor de helft met ons hoofd in Sri Lanka, maar tegelijkertijd ook nog vol in de realiteit van ons Nederlandse bestaan. En aangezien de Nederlandse nuchterheid ook in mijn hartje zit. Leek het ons verstandig ondanks alle gelijkenissen toch "for sure" een DNA-test te laten doen. En dan niet pas als we in Sri Lanka zijn. Want ik zie ons al staan, met kids en al op Sri Lankaanse bodem. En dan blijkt ze toch niet je moeder te zijn. Eerlijk gezegd ga ik er absoluut niet vanuit dat het zo is. En weet ik inderdaad dat de adoptiestichting sjoemelde met adoptiepapieren. En dat het dus verklaarbaar is dat de geboortedatum van mijn moeder twee jaar verschilt met wat in mijn papieren staat. En dat we qua uiterlijk en qua innerlijk teveel op elkaar lijken om geen familie te zijn. Maar toch, heel diep onderhuids... knaagt het wel een beetje.... En al is het alleen maar voor mijn eigen zekerheid om een DNA-test te doen. Ik was een beetje bang dat mijn moeder het raar zo vinden. Maar niets is minder waar, ze reageerde er heel relaxed op en vond het prima. Op zich een goed teken, dat houd van haar kant dus in dat ze niets te verbergen had. En eerlijk gezegd had ik die twijfel ook niet echt maar goed je weet het maar nooit. Dus we gaan dat binnen kort regelen. Wel gek hoor, en er zit zo'n heel klein stemmetje in mijn hoofd dat zegt: "wat als...." Niet van uit gaan maar wel incalculeren dat die mogelijkheid er zo kunnen zijn. Toch geniet ik van iedere moment dat wij contact hebben. En tegelijkertijd zijn er momenten dan vliegt het mij aan en denk ik waar zijn we aan begonnen. Is dat gek? Ach dat doet er ook niet toe. We houden het spannend... word in ieder geval vervolgd!
 
 
 
 
 

dinsdag 17 september 2013

Liedje van verlangen...

Nog maar 12,5 week, de tijd lijkt te vliegen. Misschien ook wel omdat September een enorm drukke maand is. Maar... ik merk ook in mijn hoofd en in mijn hart dat we er steeds meer naar toe gaan leven. Steeds meer komen de vragen: "hoe zal het zijn", "hoe gaan we reageren", "zou het echt als thuis komen voelen" en ga zo maar even door. Het zijn vragen die het diepste van mijn zijn raken. Want ik merk door de maanden heen toch innerlijk een bepaalde rust gevonden te hebben. Eindelijk heb ik écht familie. En of ik dat bloed voel stromen, nou ik voel het soms door mijn aderen kolken. En dat maakt dat liedje van verlangen naar de overkant.... steeds sterker en sterker. Ja ik zie er naar uit. En ja ik vind het eigenlijk best wel spannend. En ja, zoals Michel al zei: "Cham, ik weet zeker dat je als we op het vliegveld staan denkt, kan ik nog heel hard terug rennen?" Want zo ben ik dan ook wel weer ;-) Ik kan mij nu al afvragen wat ik ga voelen en ga denken. Heel bewust zeg ik tegen mijzelf dat ik dat los moet laten en het gewoon moet laten gebeuren. Steeds meer kom ik erachter, dat wat voor "anderen" normaal is, dat voor mij niet zo is. Ik heb familie, bloed van mijn bloed. En sinds kort weet ik en voel ik wat échte verwantschap is. En ik kom er achter dat ik dit toch altijd gemist heb. En dan na 27 jaar voel ik mij soms net als een kind, wat hunkert naar die band. Naar die herkenning. Want één ding is zo duidelijk, ik herken mij nu al in zoveel van mijn moeder en van mijn broer en zusjes! Ik hou intens veel van hun, nu al! Soms beangstigd dit mij. Want ik realiseer mij ook (hoe schrijnend ook) dat ik nooit terug krijg wat er die 27 jaar niet is geweest. Mijn moeder wil mijn moeder zijn, maar we hebben zo'n barrière in taal, cultuur en 27 jaar zijn wij van elkaar gescheiden geweest. Het enige wat ons bind is bloed. En daar ben ik trots op. En op die basis gaan we er van beide kanten voor om te werken aan een band. Veel dingen zijn voor mij door het vinden van mijn moeder op zijn plek gevallen. En tegelijkertijd is nu nog de onzekerheid hoe zal het zijn om samen te zijn. Over 16 weken als we weer terug zijn, weet ik hoe het is. Soms zeggen mensen, maar eigenlijk is ze nog een vreemde voor je. En toch is dat niet waar.... (De grap is eigenlijk ook wel, dat mensen het zeggen die zelf niet geadopteerd zijn ;-)) Maar behalve onze eigen kids is er voor mij in dit leven niemand meer eigen geweest dan mijn Moeder, broer en zusjes! En ik ben zo trots op hun, en zij op mij!
Daniël zegt als hij een vliegtuig ziet: "Kijk mama, die gaat naar Oma" Voor de kids is het al zo'n deel in hun leven. Maar ook door hun aders loopt het Sri Lankaanse bloed. En dat is gaaf, een mooie erfenis uit een ver land!
Het geeft mij rust en vertrouwen dat we een God hebben die altijd weet wat de toekomst brengt. En niets is mij meer duidelijk, dat Hij mijn leven leidt. Maar ook dat het leven van hereniging en afscheid nemen is begonnen. Helaas is dit iets wat ook bij ons leven hoort.

Dan klinkt het liedje van verlangen naar het verre land
Het liedje van verlangen naar de overkant
Het is haast niet te vangen
Ik kan er ook niet bij
Dat liedje van verlangen diep in mij

Ik kan het haast niet vangen
Het maakt me soms verward
Dat liedje van verlangen in mijn hart
Ik heb een mama en familie
En ik hou zoveel van hun
Daarom zit dat liedje van verlangen
Diep in mij
(citaat: Elly en Rikkert, liedje van verlangen)