Adoptie : Gezocht, gevonden, verdoofd, beroofd, verbonden, gelovend, vertrouwend, perspectief

Na een lange tijd van afwezigheid toch maar weer de stoute schoenen aangetrokken om te bloggen. Het feit dat er lange tijd geen imput van mijn kant is gekomen wil niet zeggen dat ik/we stil hebben gezeten. Wel stil gestaan in de positieve zin van het woord wat overigens best wel eens nare gevoelens opriep maar dat wil niet zeggen dat dit toch niet weer positief is ;-) Wat eindigde met onze rootsreis met de enorme impact op mijn eigen leven en daardoor ook op ons gezin heeft plaats gemaakt voor een nieuwe visie, nieuwe uitgangspunten en (her) ontdekken van wie ik zelf ben. Een heel heftig proces, maar tegelijkertijd niet iets waar ik voor weg wil en heb willen lopen. Ik ben er nog steeds van overtuigd hoe diep de weg kan zijn je er altijd sterker uit komt. Dat het je leven verreikt, je met een nieuwe visie laat kijken maar vooral je heel dicht bij jezelf brengt. Een aantal mensen hebben in dit proces met ons meegelopen. Mensen die we verloren zijn, mensen die we gevonden hebben en hervonden hebben. En wat het meeste belangrijkste is geweest en nog is, te weten wie je mag zijn als persoon naar je gezin door de identiteit die je in God mag hebben. En misschien dekt dat hele woordje wel de lading.

                                                                                                              

Identiteit, want hoe groot is mijn zoektocht geweest na de ontmoeting in Sri Lanka met mijn roots... de zoektocht naar wie ben ik dan in dit hele verhaal. Wie mag ik zijn, hoe ben ik gevormd en wie wil ik nu zijn? Een ontzettend heftige zoektocht een periode van diepe rouwgevoelens, ontgoocheling en nog steeds bij tijden. Maar tegelijkertijd een geweldige bodem waarop nieuwe stukjes ontdekt mochten worden. Dwars door de pijn de intense onzekerheid die ik bij tijden heb ervaren, kan ik ook met trots zeggen als gezin zijn we er zo veel sterker uitgekomen. Zoals het leven dynamisch is, is rouw en lijden ook dynamisch. Bij tijden kan het ons lam slaan maar tegelijkertijd dank ik God ook voor de veerkracht en flexibiliteit die Hij aan ons mensen heeft gegeven. Die momenten dat ik letterlijk dacht dat ik geen grond meer had om op te staan dat de bodem van wie ik was totaal verdwenen leek, was Hij er die mij liet zien, jouw identiteit ligt vast in Mij. Ik heb jouw gewild, Ik wist dat je deze weg zou gaan. Maar Ik beloof je ook een Toekomst. En dat heef Hij gedaan. En doet Hij iedere dag weer. Met dankbaarheid kijk ik naar onze kinderen waarin we al mogen zien dat God ook een zaadje plant. De puurheid waarin ze in het leven staan ook zij hebben het pittig gehad, maar wat was de overtuiging van binnen ook diep dat God juist ook voor hun zou zorgen omdat het niet alleen onze kinderen zijn maar des te meer Zijn Kinderen. Wat heeft die wetenschap een diepe wortel gekregen juist door de afgelopen periode heen. En wat zijn deze parels voor mij persoonlijk juist een genezing. De tijd wordt steeds meer rijp dat ik durf te delen wat ik voelde, te mogen zijn in kwetsbaar en tegelijkertijd in kracht. Ja mijn adoptie heeft enorm diepe sporen achter gelaten zoveel meer dan ik ooit en ooit heb kunnen beseffen. En meer en meer is mijn visie over adoptie veranderd en gevormd. Een visie die bij sommige mensen ongetwijfeld tegen de borst zal stuiten. Maar tegelijkertijd een visie waarvan ik van mening ben dat deze gehoord mag gaan worden. Niet om te veroordelen maar om eerlijk een beeld neer te zetten. Of om beter gezegd meerder kanten te belichten. Ooit ga ik hier meer over bloggen als de tijd daar voor mij rijp voor zal zijn. De tijd die een deel van de wonden zal helen. Maar ook een tijd waarin voor mij een proces van diepe rouw en verlorenheid aan verbonden is. En tegelijkertijd een periode van verbinding, verbinding met het verlies dat je lijdt. Maar ook de intense momenten van zegen die we mogen ervaren in ons gezin. De momenten dat je de puurheid van je kinderen mag zien en ze mag vertellen over wie de Heere Jezus is. Je ze simpel weg zo jong als ze zijn hun hoort zeggen dat ze van de Heere Jezus houden. En dat ik mij meer en meer besef dat de positieve keerzijde van mijn adoptie is dat het een verschil mag maken voor de volgende generatie. Mijn familie leven als boeddhisten onze kinderen als Koningskinderen. Wat een wezenlijk verschil...

Ik mis je
Want wie jij was zal nooit meer bestaan
Gevonden om verloren te gaan
Ik mis je omdat ik je niet gevonden heb.
Je leeft en toch ben je gestorven...
Een leegte vol pijn en verdriet
Gescheiden, verloren en voor altijd kwijt
Mijn moeder en toch ook weer niet
Er rest een leegte, pijn en verdriet
Een muur van emotie en onwaarheden belemmerd mijn zicht
Wie ben je, waar ben je?
Een stukje van jou en van mij is verloren gegaan
Onherstelbaar beschadigd
Gebonden door het verleden
Ik moet je laten gaan
Mijn mama in mijn dromen hunker ik naar jou
Maar ik leef toch zonder jou
Want toen jij mij liet gaan,
Stierf daarmee jijzelf...
Ik heb je en ben je kwijt
Je dochter en ook weer niet
Gescheiden door pijn en verdriet, emotie, cultuur en zoveel onzichtbare grenzen.
Mijn mama en toch kan je dat niet zijn..
ik mis je en toch hou ik van jou...
Wij delen een geheim dat hebben wij gemeen de pijn het gat dat adoptie heet
En beide leveren wij een strijd
Om de pijn te dragen van het onvervulde
De onmacht om niet verbonden te zijn
De lichtjes gedoofd in je ogen
Geheimen vol eenzaamheid
Gevonden, verloren
Verbonden, gescheiden...
En toch hoor ik bij jou..
Mama ik mis je en krijg je nooit meer terug.....
Maar toch hou ik van jou!

 

(made by Champie)