Adoptie: het eeuwig onnatuurlijke wat van God zou zijn?

Een tijdje is het stil geweest op dit blog. Soms weet ik ook niet wat te schrijven. Issues aansnijden die ethisch zijn maar in de gereformeerde hoek als onacceptabel gezien worden maakt het soms lastig om je niet monddood te laten maken. Monddood om te spreken over datgene wat niet alleen over jezelf gaat. Maar wat ook gaat over vele met mij zowel nationaal als internationaal. Namelijk adoptie. Wat is het dat de beeldvorming, de maatschappij bepaald voor vele geadopteerden hoe zij hun adoptie moeten (ja bijna moeten) ervaren omdat je anders niet een succesvol geadopteerden lijkt te zijn. Maar wat is succesvol in de ogen van de maatschappij? Zijn dat die geadopteerden die volledige geassimileerd zijn aan deze samenleving. Waarin het gezin van oorsprong, je afkomst bijna geen wezenlijk onderdeel mag en kan zijn van je identiteit. Of ben je succesvol en geslaagd als je durft te erkennen waar je oorsprong ligt, van wie je afstamt en erkent dat er verliezen geleden zijn, ja enorme verliezen. Wat mij de afgelopen periode vooral trof is te merken dat juist binnen de gereformeerde hoek de beeldvorming zo ambivalent is. Ik weet dat het een pijnlijk punt is. Maar aangezien het voor veel geadopteerde ook een pijnlijk punt is om steeds weer te moeten opboksen tegen de beeldvorming. De beeldvorming waaraan een grote groep van de samenleving zich schuldig maakt. Schroom ik niet dit toch te benoemen. De afgelopen tijd ben ik geregeld geconfronteerd met opmerkingen als: "het is van God!", "je bent gered om te redden!", "adoptie is iets liefdevols!", "God kan je genezen!" en ga zo maar door.

Adoptie van God?
Is adoptie echt van God... een vraag die mij steeds vaker opdringt. Waarom zou ongewild kinderloosheid niet van God zijn en accepteren we dit niet als uit Zijn Hand gegeven. Is het ophalen van een kind en vervreemden van zijn eigen cultuur om je eigen verlangen te vervullen wel van God? Is het hebben van een kind niet een obsessie die zo ver gaat dat het langs de mazen van de wet gaat. Waar uit voortvloeit dat adoptie getolereerd word? Afgelopen tijden veel met adoptieouders onmoet en gesproken. Als dan naar voren komt wat er in adoptieland speelt hoor je vaak het antwoord: "daar wisten wij niets van af."  Kan je met de wetenschap dat over de body van het kind geld ja grof geld gemoeid gaat een kind adopteren en nog steeds beweren dat dit van God is?
Is God verantwoordelijk voor het lijden en de pijn die het afgestaan met zich mee brengt? Steeds minder begrijp ik dat stuk. Mijns inziens heeft dit mede te maken met de invulling die er aan adoptie is gegeven. Dit onder andere door de mensen die adopteren. Heeft God gewild dat de natuurlijke banden afgesneden worden? Het lijkt mij sterk. Waarom wordt er dan juist in de Bijbel gerefereerd aan de natuurlijke banden? Ja juist de geslachtsregisters, altijd wordt er verwezen naar de familie van oorsprong. Waarom is adoptie dan een oplossing? Bedoeld u voor al die kinderen die nog in een kindertehuis zitten? Hebt u zich daadwerkelijk verdiept in de situatie van deze kinderen? Weet u zeker dat dit kinderen zijn zonder ouders? Of..... gaan we gemakshalve  er maar uit? Helaas blijkt in de praktijk dat vele van deze kinderen nog wel degelijk ouders hebben of nog verwanten. Was u zich daar niet bewust van?
Is het niet uw plicht te verdiepen in wat er speelt in adoptieland? Of en het zou eerlijk zijn om dat ook te durven toegeven.... dat het wel makkelijk is om klakkeloos aan te nemen dat het goed en legitiem is. Hierbij hoef je dan ook niet de verantwoordelijkheid op je te nemen. De tijd om onze ogen te sluiten is voorbij. Het tijdperk dat volwassen geadopteerde betekenis geven aan adoptie is alreeds aangebroken.
En wilt u mij dan nog steeds doen geloven in het beeld dat adoptie van God is? Wie zegt tegen al de moeders waarvan hun kind afgenomen is (omdat westerse echtparen meer geld boden) dat God dit gewild had? Dat God hun niet in staat achtte hun kind op te voeden? Wie verteld tegen die geadopteerde dat God de natuurlijke banden bij hun niet gewild heeft? En dat ze als ze moeten voldoen aan de westerse maatschappij, ze volledig moesten assimileren met gevolg van verlies van identiteit.

Adoptie is iets liefdevols? Wat is liefde... liefde is het beste voor iemand anders, liefde is de andere hogere achten dan zichzelf. Is het dan liefde om je eigen verlangen voorop te laten staan ten koste van alles? Waarom zou je geen geld geven aan die moeder en vader in de landen om het land zelf de "problemen" op te laten lossen? Denken we werkelijk in deze westerse maatschappij superieur te zijn en het beter te kunnen dan hen die hun kind onder hun hart gedragen hebben? Wat een arrogantie. Dus God wilde kinderloosheid om een ander zijn kind af te nemen. Bewust noem ik het zo... want als het gaat om iets liefdevols om een goede toekomst voor het kind. Is dit dan juist niet om het kind te laten in het land van herkomst waar het hoort? Ga mij niet met allerlei argumenten overtuigen dat het hier beter is. Het is onzin om de geadopteerde te confronteren met wat er zogenaamd allemaal gewonnen lijkt te zijn zonder te kijken naar de verliezen. En geloof mij dat zijn er veel. Niet alleen bij de geadopteerde maar ook bij hen die hun hebben moeten laten gaan. Hadden ze een andere keuze? Wie draagt de verantwoordelijkheid voor al deze misstanden? Durven er handen in eigen boezems gestoken te worden in plaats van de verantwoordelijkheid hierbij naar God toe te schuiven? Het zou kerkelijk nederland en de maatschappij sieren om eerlijk te durven kijken naar het instandhouding van adoptie. Iets wat onder andere gebeurd door eigenbelang en geld gewin. Als je het mij vraagt  is hier niets van God bij.

Niemand hoeft de geadopteerde voor te houden wat hun waarheid mag zijn. Het is al te bizar dat dit jaar in jaar uit maar weer gebeurd. En zo gauw je bezig bent met adoptie, lijk je problemen te ondervinden. Of ben je veel met je adoptie bezig. Zeggen we dit ook over hen die rouwen om hun geliefde dat het nu wel eens tijd word dat het over is? Willen we zeggen dat adoptie een geweldig iets is? Ja ik kan er mee leven, en vele volwassen geadopteerde met mij die ik ken. Veel geadopteerden zijn veerkrachtig juist door wat ze hebben doorstaan. Een andere keus hebben zij niet. Maar dat heeft niets te maken met de goedbedoelde opmerking waarbij ten diepste het afkopen van schuldgevoelens speelt. Wie voelt zich verantwoordelijke voor hen die zichzelf zo verloren hebben dat het leven te zwaar werd om te dragen. Moest het offer zo groot zijn en de tol die zij betaalden zo hoog? Laat de tijd voorbij zijn dat een geadopteerde dient om een nationaal schuldgevoel te moeten afkopen door de ontzettend onbeleefde, kwetsende, ongepaste en impertinente opmerkingen en beeldvorming. Dit alles dienen zij naast hun verlies wat voor vele die tegen adoptie aankijken niet tastbaar, is steeds maar weer te incasseren.

Geadopteerde komen niet op deze wereld om gered te worden en te redden. Geadopteerde kwamen op deze wereld om bij hun ouders op te groeien. Laten we dat voor ogen houden. In plaats van de verantwoordelijkheid af te wentelen....