Adoptie: een oer verlangen dat roept om gestild te worden.

Geheel onverwachts en binnen een paar dagen beslist hoop ik morgen vroeg terug te vliegen naar mijn thuisland. Naar het land waar mijn moeder woont, waar mijn hart ligt en waar een deel van mijzelf leeft.

Donderdag wist ik nog van niets, dan alleen dat ik diepe heimwee heb naar Sri Lanka, een oer verlangen dat roept om gestild te worden. Een diepe drang om verbonden te mogen zijn met haar die mij gedragen heeft. Zij die mij 9 maanden koesterde en ik weet dat ze nu opnieuw op mij wacht.
December voor mij een onmogelijke maand, de maand dat ik geboren werd. En mijn geboortedag die ik niet zou kunnen vieren met diegene waarmee ik dat graag mee zou willen. Ik spreek bewust over mijn geboortedag. Een verjaardag klinkt zo feestelijk. Maar op één of andere manier voelt deze dag nooit feestelijk...  zoals iemand die geadopteerd is zie: "die dag dat ik eigenlijk niet had mogen bestaan!"
Jarenlang heb ik mij op deze dag afgevraagd of er iemand aan de andere kant van de wereld aan mij zou denken. Vorig jaar heb ik samen met mijn familie deze dag voor het eerst mogen vieren.
En begin december verscheurde mij opnieuw de wetenschap dat we door zoveel onzichtbare grenzen gescheiden zijn. Kon ik maar even gewoon bij haar zijn, haar voelen, aanraken, ruiken en zien bewegen.
Mijn man zag dit alles gebeuren en heeft gezegd, jij gaat nu naar Sri Lanka, wat je ook aan bezwaren hebt. Ik heb vrij dus zorg voor de kinderen. En zo hebben we donderdag de knoop doorgehakt en hoop ik a.s. maandag de reis te maken naar mijn thuis. Daar waar een deel van mijzelf ligt. Daar waar mijn geschiedenis begon. Daar waar ik hoop om weer een klein stukje van haar en van mijzelf mee terug te nemen om de weg hier weer verder te bewandelen met hen waar aan ik mij hier verbonden voel. Ons gezin... en toch blijft blijkbaar steeds dat oer verlangen dat onomkeerbaar terug komt en roept om gestild te worden. Een diepe schreeuw die niet weg gaat...
Deze week zei iemand en dat is zo waar: "je gaat in de wetenschap dat je met meer pijn terug komt!"
Die pijn die je hebt omdat je meer opbouwt en je ziet wat je verloren hebt. En door het opbouwen je ervaart dat je weer van elkaar weg zult gaan. En tegelijkertijd bouwen we samen aan een toekomst met herinneringen. Maar het blijft steeds een verlies... De hoop om elkaar te kunnen bereiken in elkaars ziel.

Ik kreeg een ontzettend mooi gedicht, dat mij raakte tot diep in mijn hart:

MIJN MOEDER

Haar hartslag fluistert
de nooit gesproken woorden
onvoltooide tijd
...

en zolang ik haar niet dwing
kan ik opgaan in haar ziel
~
Hilbrand Westra, Tanka voor Chamila op weg naar haar moeder in Sri Lanka, 14 december 2014.

En zo hoop ik morgen totaal onverwachts te gaan. Ik mis mijn land, ik mis mijn moeder en bij tijden is het heerlijk om even de stekker er uit te trekken en te gaan... en tot rust te komen op die plek waar je oorsprong ligt.


 

Adoptie: Adoptie in de media

De afgelopen weken worden er zoveel gesprekken gevoerd over Adoptie. Dit is vooral tot stand gekomen door het programma: "met open armen." Op zich een goede ontwikkeling. Maar ik moet zeggen dat het best intensief is. Geadopteerden die voor het eerste een stem krijgen. Die aangeven dat het veel met ze doet. Dat pijn herleeft word en wonden opgehaald. Vandaag stond onderstaand artikel in de krant. Een aantal opvallende citaten haal ik hieruit. Citaten die mij opnieuw aan het denken zette. Ik zou zeggen lees maar mee en vorm een eigen mening.

Citaat: "De adoptieouders bepalen of zij aan het programma meewerken en dus of hun kinderen na een succesvolle adoptie in beeld komen" Huh succesvolle adoptie? Hoelang zijn deze kinderen al in Nederland??? Kan je dan al spreken over een succesvolle adoptie? Misschien een succesvolle procedure. Hiermee wordt opnieuw de plank gigantisch misgeslagen.

 

Het volgende wat erg opvallend is:

 ''Bij het tot stand komen van de betreffende uitzending van KRO Brandpunt hebben wij aangeboden dat de deelnemende ouders hiervoor worden geïnterviewd zodat de kijker een evenwichtig beeld zou krijgen. Dit werd afgewezen waardoor er bewust een eenzijdig beeld wordt geschetst."

 

KRO Brandpunt hoopt vanavond de andere kant van adoptie te belichten. Dit keer vanuit de geadopteerde om ook een geluid te laten horen.  Het initiatief van de documentaire bij Brandpunt ligt bij de volwassen geadopteerde.  Deze geadopteerden die overigens niet zijn uitgenodigd om mee te werken aan een evenwichtig beeld in een programma als met open armen.  Helaas een gemiste kans om de adoptiedriehoek in dialoog met elkaar te brengen. De vraag is opnieuw of media een goed en evenwichtig beeld neer kan en wil zetten over adoptie. De brug die geslagen moet worden kan mijns inziens niet via de media maar alleen in een oprecht en eerlijk dialoog.

Vanuit vergunninghouders kwam een reactie waarin het volgende citaat stond: "Zowel geadopteerden als adoptieouders hebben kenbaar gemaakt blij te zijn met de uitzendingen en de positieve wijze waarop het moment in beeld wordt gebracht dat deze adoptiegezinnen worden gevormd"

Dit brengt mij opnieuw bij een volgend punt, namelijk dat adoptieverenigingen/vergunninghouders ontzettend handelen vanuit eigen belangen dit zal vanavond ook in de uitzending van Brandpunt naar voren komen.

Onterechte informatie wordt er verstrekt. Want er zijn namelijk ook veel adoptieouders die "walgen" van het programma zoals met open armen. En daarnaast zijn er eveneens veel geadopteerden die dit programma verschrikkelijk vind. Waarom word er dan via adoptieverenigingen zoiets naar buiten gebracht? Hoe transparant en eerlijk ben je dan? En het word in stand gehouden doordat adoptieouders niet weten wat er achter de schermen gebeurd. Er is zoveel onwetendheid. En misschien wil je het ook wel niet weten omdat je dan ergens wel voelt dat je grenzen overgaat. En zo sussen we onszelf in slaap...

 

 

DE TELEGRAAF OVER RTL4 TV PROGRAMMA MET OPEN ARMEN- RTL4 REAGEERT GEËRGERD

 Zondag 23 november 2014 (16:50)

'Haal Met Open Armen per direct van de buis'

Het RTL-adoptieprogramma ‘Met Open Armen’, dat gepresenteerd wordt door Natasja Froger, schaadt de belangen van adoptiekinderen en moet onmiddellijk van de televisie verdwijnen.

Deze oproep doet United Adoptees International (UAI) naar aanleiding van een uitzending van KRO Brandpunt. De stichting behartigt de belangen van volwassen geadopteerden. Natasja Froger volgt in de realityserie ‘Met Open Armen’ stellen met een kinderwens die zijn aangewezen op adoptie. In het RTL 4-programma is te zien wat er allemaal bij komt kijken, tot groot ongenoegen van de adoptiewaakhond UAI.

"De adoptiekinderen zijn ongevraagd en onbedoeld lijdend voorwerp van emotie-tv voor commerciële doeleinden. Deze kinderen zijn hun anonimiteit kwijt", meent de voorzitter. Hij benadrukt dat adoptie een zeer complex en gevoelig proces is. "Zij moeten juist in de gelegenheid worden gesteld om dat proces in alle rust en stilte te doorlopen."

Privacy

Ook kinderrechtenorganisatie Defence for Children vindt dat het programma fundamentele rechten schendt. "De wijze waarop kinderen in beeld worden gebracht en met name het moment waarop, schendt het recht op privacy zoals neergelegd in het VN-Kinderrechtenverdrag en komt niet overeen met ethische richtlijnen zoals opgesteld door UNICEF voor kinderen in de media", aldus de directeur.

Volgens de Raad voor de Kinderbescherming is het primair de verantwoordelijkheid van de adoptieouders. "Het is aan hen om te bepalen of het verantwoord is".

Akkoord

RTL is niet te spreken over de kritiek. Woordvoerder Jaap Paulsen: ''Een soortgelijk format als onze show, inclusief beelden van de adoptiekinderen, is eerder gemaakt door exact dezelfde tv-producent en werd toen uitgezonden door de EO bij de NPO. Dat is deze critici toen kennelijk ontgaan. De adoptieouders bepalen of zij aan het programma meewerken en dus of hun kinderen na een succesvolle adoptie in beeld komen. Zij krijgen ‘hun’ uitzending ook vooraf te zien voor akkoord. Hun motivatie om mee te werken is dat zij graag een mooi document willen van het ontstaan van hun gezin of juist graag willen laten zien hoe een dergelijke procedure verloopt.''

Evenwichtig

''Bij het tot standkomen van de betreffende uitzending van KRO Brandpunt hebben wij aangeboden dat de deelnemende ouders hiervoor worden geïnterviewd zodat de kijker een evenwichtig beeld zou krijgen. Dit werd afgewezen waardoor er bewust een eenzijdig beeld wordt geschetst. We worden gedwongen te reageren op een persbericht van de KRO, nog voordat de uitzending te zien is. Kennelijk dus met 1 doel: hogere kijkcijfers", aldus Paulsen.

http://www.telegraaf.nl/prive/23364483/___Haal_programma_Froger_van_de_buis___.html

Adoptie: Somewhere Between of te wel ergens tussen in een levenlang

Gisteravond was ik op de jubileumbijeenkomst van de stichting adoptie voorzieningen. Daar werd de film “Somewhere Between” vertoond. Deze film gaat over verschillende geadopteerden uit China die hun leven in Amerika opbouwen. Typerend voor de film was het proces van zoeken naar hun identiteit. Eerst zie je dat ze nog al oppervlakkig bezig zijn met hun roots, maar gaandeweg wordt hun proces intenser. Ik kreeg in het begin wel even een beetje kriebel gevoelens toen ik verschillende kreten hoorde in de zaal als kleine schattige chineesjes werden overgedragen aan de adoptieouders. Wat is het dat ik de pijn hoorde die in het gehuil doorklonk? Weg van de vertrouwde geur, stem en gerommel van het hart van degene die je 9 maanden onder je hart heeft gedragen. Een meisje wat een ziekte had werd ook geadopteerd op latere leeftijd. Dit meisje werd “overhandigd” aan haar adoptieouders en toen ze hoorde dat ze mee “mocht” (was er een andere keuze?) naar een ander land begon ze te huilen en zei ze: “Ik wil niet, ik wil hier blijven.” Heel schreinend... maar is deze stem niet ten diepste de stem die vertolkte wat een deel van de geadopteerden ervaren? Deze stem werd gesust en er werd gezegd: “Listen good to mom and dad and be sweet!”

Waarom brak er binnen in mij iets toen ik dit zag? Werd daar op dat moment de stem niet gestild om voorlopig niet meer gehoord te worden. Ook schreinend, een meisje wat uit het kindertehuis geadopteerd was (wat overigens een “goed excuus" voor veel mensen is voor adoptie) bleek toch wel degelijk biologisch ouders te hebben. Inderdaad wat ik aan wil geven, dit is de praktijk van adoptie. Papieren die niet kloppen. Procedures waar bepaalde partijen ten onrechte veel geld aan opstrijken. Een geluid wat ik gisteravond ook even hoorde was: "ik wil ook niet alles weten". Een eerlijk antwoord... maar tegelijkertijd schrijnend.

 

Weetje ik heb ook niet op alle vragen antwoorden. Maar ik weet wel dat we nooit onze ogen moeten sluiten voor de keerzijde. Wat ik typerend vond was dat er op deze avond maar 3 geadopteerde waren in een zaal van circa 75 mensen. Morgenavond komt er in Brandpunt een artikel over adoptie http://brandpunt.kro.nl/seizoenen/2014/afleveringen/23-11-2014/fragmenten/kind-op-bestelling

Een adoptieouder die de titel zag van de aflevering reageerde als volgt: “waarom moet adoptie altijd negatief benaderd worden?” Mijn tegenreactie: "Waarom moet er positief over gesproken worden? Is adoptie wel zo positief? Er mogen toch beide kanten belicht worden. Het blijft goed om echt te gaan kijken en luisteren naar wat adoptie in houd. En dit gaat in de toekomst steeds meer gebeuren. Ik begrijp wel dat deze titel dit oproept hoor. Maar dat is waarschijnlijk ook de reden dat een programma als met open aren door een deel van de geadopteerden zo slecht werd ontvangen. De adoptiedriehoek moet in gesprek blijven en komen en dat kan alleen door alle kanten te belichten en in een dialoog onder ogen te zien waar het om gaat". 
Gisteren stond het volgende artikel in de trouw: http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/3795215/2014/11/21/Adoptiemarkt-is-ontspoord-kinderhandel-is-de-praktijk.dhtml

 

Wat is toch die weerstand bij een bepaalde groep adoptieouders? Ik probeer dit oprecht te begrijpen. Opmerkingen als: “het lijkt wel of de mening van een kleine groep toongevend is” kan ik moeilijk plaatsen. Deze reactie kwam voort omdat volwassen geadopteerde een stem gaan krijgen. En betekenis gaan geven aan het adoptie. Maar geloof mij die groep is groter dan wat ze aangeven als een kleine groep. Wat ik gisteren wel weer typerend vond waarom zijn er op die avond juist adoptieouders die bewust bezig zijn met adoptie? Waar zijn de adoptieouders die je eigenlijk bewust wilt laten worden van waar het omgaat bij adoptie? Ik heb opnieuw adoptieouders ontmoet die echt hun best doen om hun adoptiekind goed te begeleiden en die niet hun ogen sluiten. Maar tegelijkertijd gaven die mensen ook aan, dat er adoptieouders zijn die het volgen van een VIA-cursus al “onzin” vinden. Maar realiseer je je dan niet dat je een kindje in je gezin krijgt dat extra en speciale zorg nodig heeft? Je kan dit niet vergelijken met biologische kinderen. Soms “irriteert” het mij wel eens dat ik als geadopteerden (en vele met mij) zo zorgvuldig hun woorden moeten afwegen om het gevestigde beeld bij sommige adoptieouders niet te bevestigen! Een citaat wat ik ook langs zag komen was het volgende: “Zucht, daar is de discussie weer... weet zeker dat er hier en daar verkeerde dingen gebeuren, maar ook heb ik echte schrijnende gevallen gezien (al dan niet indirect) van kinderen die weggelegd waren om te sterven en die uiteindelijk via een stichting toch een kans krijgen... er is ook in elk geval 1 stichting in Nigeria die de kinderen een echte kans op leven geeft ook die kinderen die echt niet geadopteerd kunnen worden. Ik word er soms zo moe van de highlight "kinderhandel" en wat dat dan met "onze" kinderen doet....”

En ik begrijp dat je zo’n reactie geeft. Maar tegelijkertijd waarom wordt er aan een discussie een goed of fout gekoppeld. Is het niet juist zo dat een tegenreactie gegeven wordt om serieus te nemen? Natuurlijk is er in het proces er naar toe veel veranderd. Maar het feit dat je afgestaan bent kan nooit en dan ook nooit volledig opgevuld worden door de adoptieouders. Als je op deze gronden adopteerd is de kans zo groot te mislukken. Een liefdevolle opvoeding door adoptieouders voorkomt niet dat kinderen gaan zoeken naar hun roots en voorkomt niet dat ze diepe wonden ervaren in hun leven.

Gisteravond hoorde ik het volgende van een adoptiemoeder: “waarom adopteren we uit China? Is dat soms ook niet omdat we weten dat de kans op hervinden van de biologisch ouders bijna onmogelijk is?” Een scherpe opmerking maar deze zette mij wel aan denken. Ik weet niet of dit waar is. Maar ik denk wel dat deze vraag ons terugleidt naar de oorsprong waarom een groot deel van de adoptieouders over gaan tot adoptie. Is dat niet ten diepste een opvulling van hun verlangen. En het gat dat ze zelf ervaren? Ik vind het moeilijk want ook nu weer blijkt dat er in China wel degelijke moeders en biologische familie's in beeld zijn. De corruptie die er door adoptieorganisaties plaatsvinden ook in Nederland mag niet langer in de beerput gestopt worden. En ik vind dat adoptieouders hieraan “medeplichtig” zijn dat deze praktijken in stand worden gehouden door hun ogen te sluiten en ondere een “humanitair” belang te adopteren. Als dan het Haags Adoptie Verdrag is opgesteld in het belang van de geadopteerden gaat er in veel gevallen toch iets mis. Ik weet dat dit scherp is wat ik zeg... en nee ik weet ook niet in elk geval wat een ander optie is. Maar als we kijken naar wat een adoptie kost, en we zouden het beste voor een kind willen, waarom geven we dat geld dan niet aan de biologische ouders zodat zij in hun omgeving voor hun kind kunnen zorgen? Of is dit een gewetensvraag... en sta je dan toch met lege handen? Zoals een deel van de geadopteerden hun leven lang met een leeg hart leven!

  

Adoptie: wat ik zag en ondervond...leven in het teken van adoptie

De afgelopen weken leken wel in het teken van adoptie te staan. Een nieuw programma: “met open armen” waarin wensouders gevolgd worden in hun adoptieproces laat op social media een bom los barsten. Hoe kan je een gevoelig etisch kwestie als adoptie gebruiken als amusement. Dit is ontoelaatbaar. Het jammere van dit programma was ook nog eens dat het ontzettend eenzijdig belicht werd. Het draaide behoorlijk om de wensouders. Dit riep bij een deel van de geadopteerden een ontzettend wrang gevoel op, zo ook bij mij. Want waar gaat het bij adoptie eigenlijk om? Toch om het belang van het kind? En niet om wat voor proces de wensouders doorlopen hebben? Ooit gerealiseerd dat zo’n schattig bruin of wit gekleurd kindje gedragen is onder het hart van een moeder? Een moeder die met pijn in haar hart haar zwangerschap moest voldragen omdat ze wist dat er geen toekomst was voor haar en haar kind? Op het moment dat de handen van de wensouders gevuld werden was daar aan de andere kant van de wereld een moeder waar het hart verscheurd van werd. En dan worden in het programma kinderen op het meest kwetsbaarste moment in beeld gebracht. Kan dit overigens volgens de wet op privacy? Het enige wat op mijn netvlies gebrandt staat was de angstige blik in de ogen van deze kinderen. En dan werd er naar drie maanden gezegd dat het erg goed gaat met de kinderen... Ik begreep er niets van. Goed gaan is toch niet hetzelfde als al het woord “pindakaas” uitspreken? Dat dit programma tegelijkertijd gezorgd heeft dat het gesprek over adoptie onder geadopteerden, wensouders en afstandsmoeders op gang gebracht is vind ik een positief iets. De afgelopen weken heb ik met veel geadopteerde, wensouders en met afstandsmoeders gesproken. Confronterende, pittige en open gesprekken. Als je mij kent weet je dat ik niet weg zal lopen voor een goed en stevig gesprek. Maar tegelijkertijd kwam ik er ook achter dat er zowel onder geadopteerden en onder wensouders nog veel onduidelijkheid is over adoptie. Ook een aantal geadopteerden lijken het in hun zoektocht lastig te vinden dat we niet allemaal hetzelfde ervaren. Terwijl het worstelen met je adoptie niet per defintie wil zeggen dat je adoptieouders het niet goed hebben gedaan of dat je een slechte jeugd hebt gehad. De enorme loyaliteit die er kan zijn naar de adoptieouders kan soms ook killing zijn voor het daadwerkelijk durven voelen en erkennen van je eigen identiteit. Dit is niet bij iedereen het geval ik zeg dit bewust omdat ik niemand wil insluiten of uitsluiten. Tegelijkertijd heb ik mij meer verdiept in adoptie. Ik ben boeken gaan lezen, heb een gesprek gehad met René van Hoksbergen (emiritus hoogleraar adoptie), wat overigens voor mij zelf ook heel verhelderend en genezend was. Daarnaast heb ik via de stichting UAI, SIG en adoptie.nl verschillende stukken gelezen en aangehoord. Vooral via de UAI is mij meer duidelijk geworden over adoptie. Ik ben geschokt door wat er binnen dit wereldje afspeelt. Later misschien daar meer over. Maar ook buiten dat is het blijkbaar zo dat er voor een bepaalde groep geadopteerde nog zoveel lading ligt om te durven delen wat ze voelen. Mij realiserend dat ik jarenlang zo’n iemand was. Ik dacht dat mijn gevoelens er niet mochten zijn, dat wat ik voelde niet klopte. Maar nu weet ik meer en nu denk ik anders. Het blijft toch een rare situatie even heel plastisch bekeken. Wensouders willen een baby, gaan naar een ver land (moeten veel geld betalen) halen kind op en vervolgens word het kindje onthaalt op schiphol met Nederlandse vreugde. Ik hoop zo dat al die kindjes die ooit zijn aangekomen op Schiphol, als volwassen geadopteerden niet hoeven te ervaren dat ze Nederlands moesten zijn omdat dit van hun verwacht werd. Je bent namelijk geen Nederlander als je vanuit het buitenland bent geadopteerd. Je bent een kind van en met twee culturen. Je hebt je genen, je aard van iemand anders. Het kan zo verhelderend zijn als je je dat realiseert. Adoptie is voor mij niet het toverwoord, adoptie betekende voor mij een gevecht waarvan ik jaren niet de inhoud begreep. Een tropisch vruchtenboom werd ontworteld, en gepland in een eikengrond en er werd steeds maar gezegd, jij bent een eikenboom, je bent een eikenboom. Adoptie, een levenslang proces waarmee je je in elke fase van je leven weer opnieuw verbind. En ook de daarbij horende clice’s van: “ja maar anders had je het niet zo goed gehad toch?” Oh is dat zo? Wat is beter? Of: "ja maar je hebt nu toch een leuke man en kinderen daar moet je wel dankbaar voor zijn?" Huh wie zegt dat ik niet dankbaar ben en waarom zou ik in mijn leven dankbaarder moeten zijn dan ieder ander mens? Soms denk ik wel eens stiekem: "joh je mag ook wel dankbaar zijn dat ik jullie leven ben komen verreikken hoor;-)"  oh ja ook nog een leuk citaat notabene van een wensouder: "ik merk dat adoptie je wel veel bezig houd!" Ja hahaha als ik niet was geadopteerd had ik al deze vragen niet gehad, mijn adoptie is een wezenlijk onderdeel van mijn leven dus dat is niet gek toch? Maar jullie begrijpen met mij wel dat zulke opmerkingen nooit de lading kunnen dekken van de diepte die er schuil gaat achter, adoptie of te wel: ontworteling, verdriet, afstand doen etc. Etc. Door mijn adoptie ben ik als mens geworden wie ik nu ben. Aan de ene kant is adoptie in mijn geval iets van alleen maar verliezers. Ik heb geen plek meer waar ik kind kan zijn, maar aan de andere kant heeft het mij gevormd tot wie ik nu ben. Soms voel ik mij een grote “lozer” en lijkt het of ik met lege handen sta. Dit kan bij tijden zo voelen, maar toch heeft mij gesterkt. Adoptie soms ervaar ik het als mijn grootste geluk en bij tijden blijft het mijn grootste demoon.

Adoptie : Gezocht, gevonden, verdoofd, beroofd, verbonden, gelovend, vertrouwend, perspectief

Na een lange tijd van afwezigheid toch maar weer de stoute schoenen aangetrokken om te bloggen. Het feit dat er lange tijd geen imput van mijn kant is gekomen wil niet zeggen dat ik/we stil hebben gezeten. Wel stil gestaan in de positieve zin van het woord wat overigens best wel eens nare gevoelens opriep maar dat wil niet zeggen dat dit toch niet weer positief is ;-) Wat eindigde met onze rootsreis met de enorme impact op mijn eigen leven en daardoor ook op ons gezin heeft plaats gemaakt voor een nieuwe visie, nieuwe uitgangspunten en (her) ontdekken van wie ik zelf ben. Een heel heftig proces, maar tegelijkertijd niet iets waar ik voor weg wil en heb willen lopen. Ik ben er nog steeds van overtuigd hoe diep de weg kan zijn je er altijd sterker uit komt. Dat het je leven verreikt, je met een nieuwe visie laat kijken maar vooral je heel dicht bij jezelf brengt. Een aantal mensen hebben in dit proces met ons meegelopen. Mensen die we verloren zijn, mensen die we gevonden hebben en hervonden hebben. En wat het meeste belangrijkste is geweest en nog is, te weten wie je mag zijn als persoon naar je gezin door de identiteit die je in God mag hebben. En misschien dekt dat hele woordje wel de lading.

                                                                                                              

Identiteit, want hoe groot is mijn zoektocht geweest na de ontmoeting in Sri Lanka met mijn roots... de zoektocht naar wie ben ik dan in dit hele verhaal. Wie mag ik zijn, hoe ben ik gevormd en wie wil ik nu zijn? Een ontzettend heftige zoektocht een periode van diepe rouwgevoelens, ontgoocheling en nog steeds bij tijden. Maar tegelijkertijd een geweldige bodem waarop nieuwe stukjes ontdekt mochten worden. Dwars door de pijn de intense onzekerheid die ik bij tijden heb ervaren, kan ik ook met trots zeggen als gezin zijn we er zo veel sterker uitgekomen. Zoals het leven dynamisch is, is rouw en lijden ook dynamisch. Bij tijden kan het ons lam slaan maar tegelijkertijd dank ik God ook voor de veerkracht en flexibiliteit die Hij aan ons mensen heeft gegeven. Die momenten dat ik letterlijk dacht dat ik geen grond meer had om op te staan dat de bodem van wie ik was totaal verdwenen leek, was Hij er die mij liet zien, jouw identiteit ligt vast in Mij. Ik heb jouw gewild, Ik wist dat je deze weg zou gaan. Maar Ik beloof je ook een Toekomst. En dat heef Hij gedaan. En doet Hij iedere dag weer. Met dankbaarheid kijk ik naar onze kinderen waarin we al mogen zien dat God ook een zaadje plant. De puurheid waarin ze in het leven staan ook zij hebben het pittig gehad, maar wat was de overtuiging van binnen ook diep dat God juist ook voor hun zou zorgen omdat het niet alleen onze kinderen zijn maar des te meer Zijn Kinderen. Wat heeft die wetenschap een diepe wortel gekregen juist door de afgelopen periode heen. En wat zijn deze parels voor mij persoonlijk juist een genezing. De tijd wordt steeds meer rijp dat ik durf te delen wat ik voelde, te mogen zijn in kwetsbaar en tegelijkertijd in kracht. Ja mijn adoptie heeft enorm diepe sporen achter gelaten zoveel meer dan ik ooit en ooit heb kunnen beseffen. En meer en meer is mijn visie over adoptie veranderd en gevormd. Een visie die bij sommige mensen ongetwijfeld tegen de borst zal stuiten. Maar tegelijkertijd een visie waarvan ik van mening ben dat deze gehoord mag gaan worden. Niet om te veroordelen maar om eerlijk een beeld neer te zetten. Of om beter gezegd meerder kanten te belichten. Ooit ga ik hier meer over bloggen als de tijd daar voor mij rijp voor zal zijn. De tijd die een deel van de wonden zal helen. Maar ook een tijd waarin voor mij een proces van diepe rouw en verlorenheid aan verbonden is. En tegelijkertijd een periode van verbinding, verbinding met het verlies dat je lijdt. Maar ook de intense momenten van zegen die we mogen ervaren in ons gezin. De momenten dat je de puurheid van je kinderen mag zien en ze mag vertellen over wie de Heere Jezus is. Je ze simpel weg zo jong als ze zijn hun hoort zeggen dat ze van de Heere Jezus houden. En dat ik mij meer en meer besef dat de positieve keerzijde van mijn adoptie is dat het een verschil mag maken voor de volgende generatie. Mijn familie leven als boeddhisten onze kinderen als Koningskinderen. Wat een wezenlijk verschil...

Ik mis je
Want wie jij was zal nooit meer bestaan
Gevonden om verloren te gaan
Ik mis je omdat ik je niet gevonden heb.
Je leeft en toch ben je gestorven...
Een leegte vol pijn en verdriet
Gescheiden, verloren en voor altijd kwijt
Mijn moeder en toch ook weer niet
Er rest een leegte, pijn en verdriet
Een muur van emotie en onwaarheden belemmerd mijn zicht
Wie ben je, waar ben je?
Een stukje van jou en van mij is verloren gegaan
Onherstelbaar beschadigd
Gebonden door het verleden
Ik moet je laten gaan
Mijn mama in mijn dromen hunker ik naar jou
Maar ik leef toch zonder jou
Want toen jij mij liet gaan,
Stierf daarmee jijzelf...
Ik heb je en ben je kwijt
Je dochter en ook weer niet
Gescheiden door pijn en verdriet, emotie, cultuur en zoveel onzichtbare grenzen.
Mijn mama en toch kan je dat niet zijn..
ik mis je en toch hou ik van jou...
Wij delen een geheim dat hebben wij gemeen de pijn het gat dat adoptie heet
En beide leveren wij een strijd
Om de pijn te dragen van het onvervulde
De onmacht om niet verbonden te zijn
De lichtjes gedoofd in je ogen
Geheimen vol eenzaamheid
Gevonden, verloren
Verbonden, gescheiden...
En toch hoor ik bij jou..
Mama ik mis je en krijg je nooit meer terug.....
Maar toch hou ik van jou!

 

(made by Champie)

Adoptie: nogmaals in een ander daglicht

Toch weer een blog over adoptie, het blijft mij bezighouden en facineren. Waarom? Nou ja omdat ik niet meer zo zeker weet of adoptie wel zo goed is. Meer en meer als ik luister naar de verhalen van een geadopteerde komt er na 25 jaar een verhaal van herkenning. En natuurlijk zijn er ook adopties waar het wel goed uitpakt en waarin kinderen het anders ervaren.

Toch vraag ik mij af of adoptie een goede daad is. En meer ook wat de redenen zijn om over te gaan tot adoptie. De veel voorkomende reden is omdat een ouderpaar geen kinderen kan krijgen. En gelukkig weet ik daar niet over mee te praten omdat we gezegend zijn met 2 prachtig kinderen. Maar dan rest mij toch de vraag, is een kind adopteren niet het vervullen van je eigen verlangen? En natuurlijk sussen we ons gedachten door te zeggen dat het vanuit humaan oogpunt geweldig is dat het kind een toekomst krijgt. Maar is dat zo? Want ontneem je het kind ook niet direct iets? Natuurlijk zijn er situaties waarin de omstandigheden van het kind schreinend zijn. Maar stel dat je het beste voor het kindje wilt vanuit humaniteit dan zou je er dus ook voor kunnen kiezen een moeder financieel te ondersteunen om haar kind op te laten groeien dicht bij haar hart? Of is dat een gewetensvraag?

Recent sprak ik iemand waarbij de vraag naar voren kwam waarom adopteren deze mensen dan?
Zijn antwoord was: "Omdat ze graag een kindje wilden" toch word ik daar wel een beetje moedeloos van. Wat de andere vraag is: "wat wil het kind?" en ik denk dat iedere kind het liefste wil opgroeien bij bloedverwanten. En als je geadopteerd bent weet je niet wat dat is. En neem je genoegen met dat wat je hier hebt. En ik geloof inderdaad dat er kinderen zijn waar het goed gaat. Maar ik geloof ook dat er een groot taboe ligt op adoptie die niet zo geslaagd zijn. Wat de reactie's die dan komen zijn: "Ja, maar anders was er geen toekomst" Maar wat is toekomst? Is toekomst ondergebracht worden bij mensen waar je op geen enkele manier aan verwant bent?

 

Of is toekomst leven bij diegene die je onder haar hart heeft gedragen? Een pasklaar antwoord heb ik niet. Toch stuit het mij wel steeds meer tegen de borst, als ik merk dat buitenstaanders naar adoptie kijken alsof de adoptie ouders een goede daad verrichten. Maar is het niet veel meer anders om ook al kan het kind nog niet beslissen? Want het kind vervult een leegte.... Heftig?! Ja, heftig.
Moeten we het dan afdoen als het mag er niet zijn?

Nee, dat doet niemand recht. Ben je ondankbaar als je zo naar adoptie kijkt? Nee absoluut niet, daarom het volgende gedichtje dat ik op internet tegen kwam:

Het niet weten is het ergste,
maakt een onvervulbaar gat.
Rouwen helpt niet bij dit verlies,
Je weet niet wat je hebt verloren.
Dankbaarheid mist zijn doel,
je weet niet waarvan je bent gered.
rest slechts een leegte dat adoptie heet.
(bron: geadopteerden.nl)


 Wat is thuis komen?