Adoptie: nogmaals in een ander daglicht

Toch weer een blog over adoptie, het blijft mij bezighouden en facineren. Waarom? Nou ja omdat ik niet meer zo zeker weet of adoptie wel zo goed is. Meer en meer als ik luister naar de verhalen van een geadopteerde komt er na 25 jaar een verhaal van herkenning. En natuurlijk zijn er ook adopties waar het wel goed uitpakt en waarin kinderen het anders ervaren.

Toch vraag ik mij af of adoptie een goede daad is. En meer ook wat de redenen zijn om over te gaan tot adoptie. De veel voorkomende reden is omdat een ouderpaar geen kinderen kan krijgen. En gelukkig weet ik daar niet over mee te praten omdat we gezegend zijn met 2 prachtig kinderen. Maar dan rest mij toch de vraag, is een kind adopteren niet het vervullen van je eigen verlangen? En natuurlijk sussen we ons gedachten door te zeggen dat het vanuit humaan oogpunt geweldig is dat het kind een toekomst krijgt. Maar is dat zo? Want ontneem je het kind ook niet direct iets? Natuurlijk zijn er situaties waarin de omstandigheden van het kind schreinend zijn. Maar stel dat je het beste voor het kindje wilt vanuit humaniteit dan zou je er dus ook voor kunnen kiezen een moeder financieel te ondersteunen om haar kind op te laten groeien dicht bij haar hart? Of is dat een gewetensvraag?

Recent sprak ik iemand waarbij de vraag naar voren kwam waarom adopteren deze mensen dan?
Zijn antwoord was: "Omdat ze graag een kindje wilden" toch word ik daar wel een beetje moedeloos van. Wat de andere vraag is: "wat wil het kind?" en ik denk dat iedere kind het liefste wil opgroeien bij bloedverwanten. En als je geadopteerd bent weet je niet wat dat is. En neem je genoegen met dat wat je hier hebt. En ik geloof inderdaad dat er kinderen zijn waar het goed gaat. Maar ik geloof ook dat er een groot taboe ligt op adoptie die niet zo geslaagd zijn. Wat de reactie's die dan komen zijn: "Ja, maar anders was er geen toekomst" Maar wat is toekomst? Is toekomst ondergebracht worden bij mensen waar je op geen enkele manier aan verwant bent?

 

Of is toekomst leven bij diegene die je onder haar hart heeft gedragen? Een pasklaar antwoord heb ik niet. Toch stuit het mij wel steeds meer tegen de borst, als ik merk dat buitenstaanders naar adoptie kijken alsof de adoptie ouders een goede daad verrichten. Maar is het niet veel meer anders om ook al kan het kind nog niet beslissen? Want het kind vervult een leegte.... Heftig?! Ja, heftig.
Moeten we het dan afdoen als het mag er niet zijn?

Nee, dat doet niemand recht. Ben je ondankbaar als je zo naar adoptie kijkt? Nee absoluut niet, daarom het volgende gedichtje dat ik op internet tegen kwam:

Het niet weten is het ergste,
maakt een onvervulbaar gat.
Rouwen helpt niet bij dit verlies,
Je weet niet wat je hebt verloren.
Dankbaarheid mist zijn doel,
je weet niet waarvan je bent gered.
rest slechts een leegte dat adoptie heet.
(bron: geadopteerden.nl)


 Wat is thuis komen?