Adoptie: Somewhere Between of te wel ergens tussen in een levenlang

Gisteravond was ik op de jubileumbijeenkomst van de stichting adoptie voorzieningen. Daar werd de film “Somewhere Between” vertoond. Deze film gaat over verschillende geadopteerden uit China die hun leven in Amerika opbouwen. Typerend voor de film was het proces van zoeken naar hun identiteit. Eerst zie je dat ze nog al oppervlakkig bezig zijn met hun roots, maar gaandeweg wordt hun proces intenser. Ik kreeg in het begin wel even een beetje kriebel gevoelens toen ik verschillende kreten hoorde in de zaal als kleine schattige chineesjes werden overgedragen aan de adoptieouders. Wat is het dat ik de pijn hoorde die in het gehuil doorklonk? Weg van de vertrouwde geur, stem en gerommel van het hart van degene die je 9 maanden onder je hart heeft gedragen. Een meisje wat een ziekte had werd ook geadopteerd op latere leeftijd. Dit meisje werd “overhandigd” aan haar adoptieouders en toen ze hoorde dat ze mee “mocht” (was er een andere keuze?) naar een ander land begon ze te huilen en zei ze: “Ik wil niet, ik wil hier blijven.” Heel schreinend... maar is deze stem niet ten diepste de stem die vertolkte wat een deel van de geadopteerden ervaren? Deze stem werd gesust en er werd gezegd: “Listen good to mom and dad and be sweet!”

Waarom brak er binnen in mij iets toen ik dit zag? Werd daar op dat moment de stem niet gestild om voorlopig niet meer gehoord te worden. Ook schreinend, een meisje wat uit het kindertehuis geadopteerd was (wat overigens een “goed excuus" voor veel mensen is voor adoptie) bleek toch wel degelijk biologisch ouders te hebben. Inderdaad wat ik aan wil geven, dit is de praktijk van adoptie. Papieren die niet kloppen. Procedures waar bepaalde partijen ten onrechte veel geld aan opstrijken. Een geluid wat ik gisteravond ook even hoorde was: "ik wil ook niet alles weten". Een eerlijk antwoord... maar tegelijkertijd schrijnend.

 

Weetje ik heb ook niet op alle vragen antwoorden. Maar ik weet wel dat we nooit onze ogen moeten sluiten voor de keerzijde. Wat ik typerend vond was dat er op deze avond maar 3 geadopteerde waren in een zaal van circa 75 mensen. Morgenavond komt er in Brandpunt een artikel over adoptie http://brandpunt.kro.nl/seizoenen/2014/afleveringen/23-11-2014/fragmenten/kind-op-bestelling

Een adoptieouder die de titel zag van de aflevering reageerde als volgt: “waarom moet adoptie altijd negatief benaderd worden?” Mijn tegenreactie: "Waarom moet er positief over gesproken worden? Is adoptie wel zo positief? Er mogen toch beide kanten belicht worden. Het blijft goed om echt te gaan kijken en luisteren naar wat adoptie in houd. En dit gaat in de toekomst steeds meer gebeuren. Ik begrijp wel dat deze titel dit oproept hoor. Maar dat is waarschijnlijk ook de reden dat een programma als met open aren door een deel van de geadopteerden zo slecht werd ontvangen. De adoptiedriehoek moet in gesprek blijven en komen en dat kan alleen door alle kanten te belichten en in een dialoog onder ogen te zien waar het om gaat". 
Gisteren stond het volgende artikel in de trouw: http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/3795215/2014/11/21/Adoptiemarkt-is-ontspoord-kinderhandel-is-de-praktijk.dhtml

 

Wat is toch die weerstand bij een bepaalde groep adoptieouders? Ik probeer dit oprecht te begrijpen. Opmerkingen als: “het lijkt wel of de mening van een kleine groep toongevend is” kan ik moeilijk plaatsen. Deze reactie kwam voort omdat volwassen geadopteerde een stem gaan krijgen. En betekenis gaan geven aan het adoptie. Maar geloof mij die groep is groter dan wat ze aangeven als een kleine groep. Wat ik gisteren wel weer typerend vond waarom zijn er op die avond juist adoptieouders die bewust bezig zijn met adoptie? Waar zijn de adoptieouders die je eigenlijk bewust wilt laten worden van waar het omgaat bij adoptie? Ik heb opnieuw adoptieouders ontmoet die echt hun best doen om hun adoptiekind goed te begeleiden en die niet hun ogen sluiten. Maar tegelijkertijd gaven die mensen ook aan, dat er adoptieouders zijn die het volgen van een VIA-cursus al “onzin” vinden. Maar realiseer je je dan niet dat je een kindje in je gezin krijgt dat extra en speciale zorg nodig heeft? Je kan dit niet vergelijken met biologische kinderen. Soms “irriteert” het mij wel eens dat ik als geadopteerden (en vele met mij) zo zorgvuldig hun woorden moeten afwegen om het gevestigde beeld bij sommige adoptieouders niet te bevestigen! Een citaat wat ik ook langs zag komen was het volgende: “Zucht, daar is de discussie weer... weet zeker dat er hier en daar verkeerde dingen gebeuren, maar ook heb ik echte schrijnende gevallen gezien (al dan niet indirect) van kinderen die weggelegd waren om te sterven en die uiteindelijk via een stichting toch een kans krijgen... er is ook in elk geval 1 stichting in Nigeria die de kinderen een echte kans op leven geeft ook die kinderen die echt niet geadopteerd kunnen worden. Ik word er soms zo moe van de highlight "kinderhandel" en wat dat dan met "onze" kinderen doet....”

En ik begrijp dat je zo’n reactie geeft. Maar tegelijkertijd waarom wordt er aan een discussie een goed of fout gekoppeld. Is het niet juist zo dat een tegenreactie gegeven wordt om serieus te nemen? Natuurlijk is er in het proces er naar toe veel veranderd. Maar het feit dat je afgestaan bent kan nooit en dan ook nooit volledig opgevuld worden door de adoptieouders. Als je op deze gronden adopteerd is de kans zo groot te mislukken. Een liefdevolle opvoeding door adoptieouders voorkomt niet dat kinderen gaan zoeken naar hun roots en voorkomt niet dat ze diepe wonden ervaren in hun leven.

Gisteravond hoorde ik het volgende van een adoptiemoeder: “waarom adopteren we uit China? Is dat soms ook niet omdat we weten dat de kans op hervinden van de biologisch ouders bijna onmogelijk is?” Een scherpe opmerking maar deze zette mij wel aan denken. Ik weet niet of dit waar is. Maar ik denk wel dat deze vraag ons terugleidt naar de oorsprong waarom een groot deel van de adoptieouders over gaan tot adoptie. Is dat niet ten diepste een opvulling van hun verlangen. En het gat dat ze zelf ervaren? Ik vind het moeilijk want ook nu weer blijkt dat er in China wel degelijke moeders en biologische familie's in beeld zijn. De corruptie die er door adoptieorganisaties plaatsvinden ook in Nederland mag niet langer in de beerput gestopt worden. En ik vind dat adoptieouders hieraan “medeplichtig” zijn dat deze praktijken in stand worden gehouden door hun ogen te sluiten en ondere een “humanitair” belang te adopteren. Als dan het Haags Adoptie Verdrag is opgesteld in het belang van de geadopteerden gaat er in veel gevallen toch iets mis. Ik weet dat dit scherp is wat ik zeg... en nee ik weet ook niet in elk geval wat een ander optie is. Maar als we kijken naar wat een adoptie kost, en we zouden het beste voor een kind willen, waarom geven we dat geld dan niet aan de biologische ouders zodat zij in hun omgeving voor hun kind kunnen zorgen? Of is dit een gewetensvraag... en sta je dan toch met lege handen? Zoals een deel van de geadopteerden hun leven lang met een leeg hart leven!